Sculptuur "Jonge vrouw" (1903/04), reductie in brons
Sculptuur "Jonge vrouw" (1903/04), reductie in brons
Korte info
ars mundi Exclusive Edition | gelimiteerd, 199 exemplaren | genummerd | handtekening | gieterij keurmerk | certificaat | brons | gepatineerd | verkleining | afmetingen 39,5 x 11 x 16 cm (h/w/d) | gewicht 4,35 kg
Video
Gedetailleerde beschrijving
Sculptuur "Jonge vrouw" (1903/04), reductie in brons
Een van zijn vroege meesterwerken: Georg Kolbe's "Jonge vrouw". ars mundi Exclusive Edition, uitgegeven in samenwerking met de Kunsthalle Bremen.
Zijn ontmoeting met de kunstenaar Louis Tuaillon en de werken van Rodin maakten van Georg Kolbe (1877-1947) een beeldhouwer. Na zijn studie schilderkunst wijdde hij zich vanaf 1900 voornamelijk aan de beeldhouwkunst. Vanaf het begin verschilden zijn naakten van de academische beeldhouwkunst van die tijd. Zijn werk contrasteerde met de voorstellingen van de mens, die meestal werd afgebeeld in een paar gelijksoortige poses die stijf leken. Zijn beelden verwijzen daarentegen naar de nieuwe moderne dans. Ze zien er sierlijk en natuurlijk uit, juist in de bewuste artistieke expressie van zijn modellen. Kolbe's "Jonge vrouw" uit 1903/1904 is een van zijn vroege meesterwerken.
Fijne bronzen sculptuur, gepatineerd. Met de hand gegoten volgens het verloren-was-proces. Direct gegoten van het origineel en verkleind (reductie). Gelimiteerde oplage van 199 exemplaren, individueel genummerd en voorzien van de handtekening uit het origineel en het keurmerk van de gieterij. Ars mundi Exclusive Edition, uitgegeven in samenwerking met de Kunsthalle Bremen. Met genummerd certificaat van echtheid en beperking. Afmetingen 39,5 x 11 x 16 cm (h/w/d). Gewicht 4,35 kg.
"Ik ben gefascineerd door de subtiele complexiteit van deze sculptuur. Aan de ene kant lijkt het vrouwelijk naakt van Georg Kolbe licht en huppelend, door haar slepende been, de geïmpliceerde draai en het weggedraaide hoofd. Aan de andere kant lijkt ze bijna onzeker en terughoudend. De figuur combineert dus een klassieke pose met een moderne opvatting van vroeg 20e-eeuwse beeldhouwkunst." (Prof. Dr. Christoph Grunenberg, directeur van de Kunsthalle Bremen)
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hannover, Duitsland, [email protected]
Over Georg Kolbe
1877-1947
Pas tijdens een verblijf in Rome van 1898-1901 begon Georg Kolbe zich met beeldhouwen bezig te houden. De in 1877 in Waldheim (Saksen) geboren kunstenaar was daarheen gereisd als een geschoold schilder en graficus die in de zeven jaar daarvoor in Dresden, München en Parijs had gestudeerd en in deze beroepen al enkele eerste successen had geboekt. Zoals veel kunstenaars van zijn generatie was hij diep onder de indruk van het werk van Rodin in Parijs en omdat de beeldhouwer Louis Tuallion hem technische ondersteuning bood en gaf tijdens zijn eerste pogingen in Rome, vond hij al snel zijn weg naar het beeldhouwwerk. Pas in 1904, nu in Berlijn, besloot hij zich er volledig op toe te leggen. Kolbe werd al snel erkend: hij werd lid van de Berlijnse Secession en werd al snel vertegenwoordigd door Paul Cassirer, de belangrijkste kunsthandelaar van de stad.
Zijn "Danser" (1910) was zijn definitieve doorbraak. Hij groeide uit tot een van de belangrijkste Duitse beeldhouwers van zijn tijd. De "Danseres" is vandaag de dag nog steeds een van zijn bekendste werken en is naar verluidt een idool geworden met zijn "moderne" kapsel en zelfvergetende houding, die doet denken aan de zeer modieuze expressieve dans van die tijd, waar jonge, in kunst geïnteresseerde mensen een ware pelgrimstocht naartoe maakten.
De naakte figuur bleef centraal staan in zijn werk, vaak gecombineerd met het motief van de dans, tot ver in de jaren 1920. Na de Eerste Wereldoorlog getuigt Kolbe's werk van zijn betrokkenheid bij het expressionisme en later van zijn hang naar het klassieke en monumentale. Toen Kolbe in 1947 overleed, liet hij een oeuvre na dat zich in gerenommeerde collecties over de hele wereld bevindt.
Een legering van koper met andere metalen (vooral met tin) die sinds de oudheid wordt gebruikt.
Bij het gieten van brons past de kunstenaar meestal de verloren-wastechniek toe, die meer dan 5000 jaar oud is. Het is de beste, maar ook de meest complexe methode om beelden te produceren.
Eerst vormt de kunstenaar een model van zijn sculptuur. Het wordt ingebed in een vloeibare samenstelling van siliconenrubber. Zodra het materiaal gestold is, wordt het model uitgesneden. De vloeibare was wordt in de negatieve mal gegoten. Na afkoeling wordt het wasafgietsel uit de mal gehaald, voorzien van spanten en in keramische massa gedompeld. De keramische massa wordt uitgehard in een oven, en de was vloeit eruit (verloren mal).
Nu hebben we eindelijk de negatieve mal, waarin het 1400 graden Celsius hete gesmolten brons wordt gegoten. Nadat het brons is afgekoeld, wordt de keramische schaal afgebroken en komt het beeld aan het licht.
Nu worden de hulzen verwijderd, de oppervlakken gepolijst, gepatineerd en genummerd door de kunstenaar zelf of, volgens zijn specificaties, door een specialist. Zo wordt elk gietstuk een origineel werk.
Voor bronsgietwerk van lagere kwaliteit wordt vaak de zandgietmethode gebruikt, die echter qua oppervlakte-eigenschappen en kwaliteit niet de resultaten bereikt van de complexere verloren-wastechniek.
Uitgave van een afbeelding of sculptuur die door ars mundi is geïnitieerd en alleen verkrijgbaar is bij ars mundi of bij distributiepartners onder licentie van ars mundi.
> Alle exclusieve edities van Ars Mundi
Benaming voor een kunstobject (sculptuur of installatie) dat naar wens van de kunstenaar in meerdere exemplaren in een beperkte en genummerde oplage wordt geproduceerd.
De multiple heeft bijgedragen aan de "democratisering" van de kunst door het werk toegankelijk en betaalbaar te maken voor een groter publiek.
Een plastisch kunstwerk van hout, steen, ivoor, brons of andere metalen.
Terwijl beelden van hout, ivoor of steen rechtstreeks uit het materiaal worden vervaardigd, wordt bij bronsgieten eerst een werkmodel gemaakt, meestal van klei of andere gemakkelijk te vormen materialen.
Na de Griekse en Romeinse oudheid kwam de beeldhouwkunst tot bloei tijdens de Renaissance. Het impressionisme gaf een nieuwe impuls aan de beeldhouwkunst. Ook hedendaagse kunstenaars als Jörg Immendorff, Andora en Markus Lüpertz hebben de beeldhouwkunst verrijkt met uitstekende sculpturen.