Schilderij "Lente" (1897/98), ingelijst
Schilderij "Lente" (1897/98), ingelijst
Korte info
reproductie op papier | ingelijst | passe-partout | geglazuurd | formaat 35,5 x 52 cm (h/w)
Gedetailleerde beschrijving
Schilderij "Lente" (1897/98), ingelijst
Origineel: 1897/98, olieverf op doek, 70 x 120 cm, Kunsthalle Bremen.
Hoogwaardige editie op papier. Ingelijst in zilverkleurige massief houten lijst met passe-partout, geglazuurd. Afmetingen 35,5 x 52 cm (h/w).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hannover, Duitsland, [email protected]
Over Hans am Ende
In 1889 werd de "Künstlervereinigung Worpswede" opgericht door Hans am Ende, Fritz Mackensen, Otto Modersohn, Fritz Overbeck, Heinrich Vogeler en Carl Vinnen. Hun deelname aan de tentoonstelling van de kunstenaarscoöperatie in München in 1895 leverde de kleine groep eer en aankopen op en daarmee hun artistieke doorbraak.
Hans am Ende, geboren in Trier op 31 december 1864, studeerde aan de Münchener Academie van 1884-89 met een onderbreking van twee jaar. Zijn persoonlijke kennismaking met Fritz Mackensen, die bij toeval het onbekende boerendorp Teufelsmoor ten noorden van Bremen had ontdekt, bracht Ende ertoe om zich in 1889 permanent in Worpswede te vestigen.
De felgekleurde schilderijen van Hans am Ende richten zich voornamelijk op het heidegebied. Hier was hij ver verwijderd van de academische kunstwereld en vond hij een onmiddellijke fascinerende ervaring van de natuur. Hij ving het ruige landschap in sfeervolle, delicate natuurschilderijen.
In zijn latere werk werd het Zwitserse hooggebergte het middelpunt van zijn motieven. Hij bracht hier de laatste jaren van zijn leven door en stierf in 1918.
De stijl van het impressionisme, die rond 1870 in de Franse schilderkunst opkwam, dankt zijn naam aan het landschapsschilderij "Impression, soleil levant" van Claude Monet. Na aanvankelijk te zijn afgewezen, begon het aan een ware triomftocht.
Schilders als Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir en anderen creëerden motieven uit het dagelijks leven en stads- en landschapstaferelen in een helder, natuurlijk licht.
Het impressionisme kan worden gezien als een reactie op de schilderkunst van de academies. De nadruk lag niet op de inhoud met een volgens vaste regels ontworpen picturale compositie, maar op het object zoals het op dat moment verscheen, in een vaak willekeurig detail. De werkelijkheid werd gezien in al haar verscheidenheid aan kleuren in natuurlijk licht. Het schilderen in de open lucht verving het schilderen in het atelier.
Het verhelderen van het palet en het opheffen van vaste contouren ging gepaard met een nieuwe benadering van kleur. In veel gevallen werden de kleuren niet meer op het palet gemengd, maar zodanig naast elkaar op het doek geplaatst dat de uiteindelijke indruk pas in het oog van de toeschouwer, op enige afstand, tevoorschijn kwam. In het "pointillisme" (met schilders als Georges Seurat en Paul Signac) werd dit principe vervolgens tot in het extreme doorgevoerd.
Buiten Frankrijk kreeg het impressionisme vorm in de werken van schilders als Max Slevogt, Max Liebermann en Lovis Corinth in Duitsland en ook door James A.M. Whistler in de Verenigde Staten.
In de beeldhouwkunst kwam het impressionisme slechts in beperkte mate tot uiting. In de werken van Auguste Rodin, die als een van de belangrijkste vertegenwoordigers wordt beschouwd, is een ontbinding van oppervlakken zichtbaar, waarbij het spel van licht en schaduw deel uitmaakt van de artistieke prestatie. Ook Degas en Renoir maakten sculpturen.