Op 2 mei 1898 werd de "Berliner Secession" opgericht - een gebeurtenis die tot doel had een frisse wind te laten waaien door de Berlijnse kunstscène. 65 kunstenaars sloten zich aan bij deze vereniging die protesteerde tegen het kunstbeleid van de kunstacademie en de staat. Ze bekritiseerden vooral de beslissingen van de jury bij gevestigde tentoonstellingen en eisten meer deelname en eigen tentoonstellingszalen.
De leden van de Berlijnse Secession kwamen uit verschillende kunststromingen zoals het Impressionisme, Symbolisme en Art Nouveau. Al in zijn openingstoespraak voor de eerste tentoonstelling in 1899 wees hun voorzitter Max Liebermann erop dat een kunstwerk niet tot een bepaalde stijl hoefde te behoren om tentoongesteld te worden. Het kunstwerk moest enkel een "oprecht gevoel" uitstralen. In de gelederen van de Berlijnse Secession zaten veel prominente namen, waaronder Max Beckmann, Ernst Barlach, Lovis Corinth en Ernst Ludwig Kirchner, maar ook - wat in die tijd ongebruikelijk was - verschillende vrouwelijke kunstenaars zoals Käthe Kollwitz, Dora Hitz en Sabine Lepsius. De Berlijnse Secession ontwikkelde zich al snel tot een gerenommeerd platform voor hedendaagse kunst uit heel Europa. Onder politieke druk ten tijde van het nationaalsocialisme werd de Secession echter gedwongen zich op te heffen.
