Schilderij "Gezichten II" (2024) (Uniek stuk)

Elke kleurimpuls doordrenkt zichzelf met een lichamelijkheid die noch voorstelling, noch abstractie is, maar veeleer een autonome schepping in het vrije spel van vorm en resonantie. Het enige wat als een externe grens geldt, is wat een andere kleur in de omringende ruimte laat weerklinken. Zo breiden ze zich uit tot uitgestrekte landschappen zonder ooit opdringerig te worden; ze veroveren het schilderij graag met gebaren die even oergoud zijn als vredig, en verwelkomen alles behalve de twijfelende blik; of ze vermaken zich in de geometrische vorm van de cirkel, de uitdrukking van volmaakte soevereiniteit en sereniteit (zoals Gaston Bachelard het onderkende: „l’être est ronde“ = nl.: het wezen is rond).

Dit gebeurt zo vanzelfsprekend dat, als een toeschouwer het schilderij zou kunnen binnentreden en zich er volledig in zou kunnen verliezen, de kleuren ongetwijfeld hun essentie zouden onthullen in klank en toon: niet langer als een zichtbare tegenhanger, maar als een zachte, alles doordringende boodschap van een verbondenheid die niet kan worden voortgebracht, maar alleen gehoord.

En zo kunnen de nieuwe beelden muzikaal worden genoemd: ruimtelijke diepte wordt omgezet in een klankvlak, dat alles wat figuratief is verbant naar een elastische atmosfeer en het zo in een magische zweeftoestand plaatst, waarvan alleen de tijdelijke essentie aanspraak kan maken op geluk.

Want geluk is slechts vluchtig wanneer het zich hecht aan de gelukkige. Maar als kunst de visualisatie is van het zien en niet van het geziene, dan vieren deze schilderijen het geluk van het zien: namelijk wanneer de vreugde van het scheppen en het geluk van het schepsel-zijn elkaar omarmen.

In 1983 rondde Ulrich Lipp zijn studie vrije kunsten af aan de Hochschule für Bildende Kunst in Düsseldorf, Duitsland. Sindsdien is hij werkzaam als freelance kunstenaar en heeft hij met succes geëxposeerd in diverse galeries en kunsthuizen in heel Duitsland. Lipp woont en werkt sinds 1993 in het Westerwald.