Obraz "Slajd niebiesko-żółty" (2024) (Unikat)

Ciągłością jej kompozycji obrazowej jest kontrast między surową geometrią basenów a organicznym, płynnym ruchem wody, który zniekształca wszystkie formy i proste linie, przekształcając je w figury o figlarnym charakterze, tworząc w ten sposób wyjątkowo złożoną estetykę, której nie da się odtworzyć w rzeczywistości. Sztuka malarska nie zna tej granicy, dlatego właśnie prace Alex Krull uchwycają właśnie te ulotne chwile.

Centralnymi elementami obrazowymi są przypadkowe, niemal ornamentalne formy – takie, które znamy, ale rzadko dostrzegamy. Swoimi obrazami artystka utrwala właśnie te wielowymiarowe chwile, nie chcąc przy tym podkreślać niczego konkretnego. Pozostawia miejsce na własną interpretację, ale jednocześnie dystansuje się od niej: „Moje prace nie zawierają głębszego przesłania; interesuje mnie wyłącznie estetyka. Brzmi to powierzchownie i właśnie taki jest zamysł”. Obserwowanie, kontemplacja, zanurzenie się. Na tym właśnie polega sztuka Alex Krull.