Obraz "Leżący akt kobiecy na białej poduszce" (1917), oprawiony w ramę

Od 1909 roku Modigliani zaczął zgłębiać afrykańską rzeźbę, której język wizualny wywarł wpływ na jego styl i rzeźby. Niemniej jednak jego dzieł nie da się w pełni zaliczyć do awangardowych nurtów artystycznych początku XX wieku. Fowizm i kubizm były dla Modiglianiego jedynie formalnymi i technicznymi bodźcami. Wraz z Marcem Chagallem i Chaimem Soutine’em Modigliani tworzył trójkę żydowskich artystów w Paryżu, którzy wyraźnie odcinali się od tych nowych stylów. W swoich dziełach wyrażali świat wrażeń, czyniąc portretowanych nosicielami uczuć i tym samym uznając moment psychologiczny za najważniejszy element wypowiedzi malarskiej.

W swoich portretach Modigliani pragnął ożywić charakter portretowanego. Dlatego namalował liczne portrety swoich przyjaciół, poetów i artystów z kręgu paryskich intelektualistów. Dzięki ciepłym odcieniom ochry i żółci oraz freskowemu nakładaniu kolorów w jego dziełach żyje dziedzictwo malarstwa florencko-sieneńskiego. Zarówno w przedstawionych twarzach, jak i w postaciach malarz łączy wdzięk z melancholią.

Portrety i akty, do których dopiero w ostatnich dwóch latach życia dołączyły pejzaże, świadczą o wielkiej wrażliwości artysty. Tragedią jego życia było słabe zdrowie, pogorszone przez uzależnienie od alkoholu i narkotyków, na skutek czego zmarł w wieku 35 lat.