Obraz "Kameido Tenjin Shrine" (1856-1858), oprawiony w ramę

Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".

Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.

Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.

Sztuka japońska otrzymała znaczące impulsy z Chin poprzez przejęcie chińskiej kultury i pisma, wprowadzenie buddyzmu, a także z Korei. Po początkowej imitacji nastąpił rozwój specyficznie japońskich form i technik we wszystkich obszarach twórczości artystycznej. Różne style pojawiły się w wyniku połączenia z religiami buddyzmu, zen i shinto.

Wczesna historia Japonii rozpoczyna się w 7 tysiącleciu p.n.e. Znaleziska garncarskie z tego okresu zawierają na powierzchniach dekoracje w kształcie sznurów. Poza tym z tego okresu odkryto również stylizowane gliniane figurki i maski.

Okres Yayoi trwał od III wieku p.n.e. do III wieku n.e. i wziął swoją nazwę od miejsca odkrycia luster z brązu, broni z brązu i dzwonów z brązu z ornamentami geometrycznymi i figuralnymi.

Kofun (III-VI wiek)
Ponownie odkryte przedmioty grobowe, przedmioty z brązu, ceramika i biżuteria wykonana z jaspisu, złota i srebra pokazują artystyczne dzieła tamtych czasów.

Okres Asuka i Hukaho (552 - 710)
Wraz z oficjalną akceptacją buddyzmu wzrosły wpływy chińskie i koreańskie na sztukę japońską. Jednak architektura Shinto zachowała prehistoryczne style budowlane w świątyniach i drewnianych domach na palach. Ówczesne rzeźby buddyjskie były pod silnym wpływem Korei i Chin.

Okres Nara (710-794)
Sztuka tego okresu została osiągnięta z wielkim wysiłkiem i nadal podążała za chińskimi wzorami. Jedynymi pozostałościami po pałacu cesarskim są jego układ i około 200 rzeźb. Główną atrakcją jest 16-metrowy odlew z brązu „Wielkiego Buddy” z Todaiji. Nowe materiały, suchy lakier i glina, umożliwiły przedstawienie zarówno monumentalnych, jak i dramatycznie poruszających się postaci. Później wpływy chińskie osłabły; rzeźby stały się blokowe, a szaty miały fałdy przypominające fale.

Okres Heian (794-1185)
Nazwany na cześć nowo wybudowanej stolicy Heian-Kyo, dzisiejszego Kioto. Rzeźbiarze przedstawiali głównie nowe manifestacje „historycznego” Buddy za pomocą drewnianych rzeźb o ogromnej wadze. Druga połowa epoki kontynuowała japonizację sztuki. Dzieła rzeźbiarskie zyskały więcej wdzięku, elegancji i ruchu. Malarstwo tego okresu zachowało się niemal wyłącznie dzięki słynnej Sali Feniksa w Byodo-in. Obrazy ilustrują delikatne kolory i tendencję do miękkiego piękna i okrągłości linii. Kaligrafia, która była ceniona wyżej niż malarstwo w Azji Wschodniej, stała się bardzo ważna.

Okres Kamakura (1185-1336)
Wraz z założeniem szogunatu w Kamakurze, zbudowano nowe centrum kulturalne. Twardość i wojowniczy duch określiły ten złoty wiek japońskiego rycerstwa. Rzeźbiarz Kokai i jego potomkowie tworzyli rzeźby z głębokimi rzeźbieniami, mocnym modelowaniem ciała i naturalistycznie inkrustowanymi kryształami oczami. Wprowadzenie buddyzmu zen miało wpływ początkowo tylko na architekturę, ale później także na malarstwo. Rzemiosło stworzyło sprzęt malarski, przybory do pisania, pudełka toaletowe, szkliwione naczynia gliniane i ceramikę. Swój rozkwit przeżywała sztuka uzbrojenia oraz produkcja zbroi i ostrzy do mieczy.

Okres Muromachi (1336-1573)
Jego nazwa pochodzi od dzielnicy Kioto, w której swoją rezydencję miał szogunat Ashikaga. Architektura profanum przejęła styl Shoin świątyń Zen, co zaowocowało podstawowym stylem dzisiejszych japońskich domów. Pod wpływem zen rozwinęły się również herbaciarnie i wyrafinowana sztuka ogrodowa. Kapłani Zen kultywowali japońskie malarstwo tuszem. Wspaniałe obrazy krajobrazowe autorstwa Sesshu są artystycznymi atrakcjami tamtych czasów.

Okres Momoyama (1573-1603)
Nazwa pochodzi od pałacu dowódcy Toyotomi Hideyoshi na wzgórzu Momoyama w pobliżu Kioto. Ten okres naznaczony luksusem i przepychem charakteryzuje się sztuką, która została uwolniona od więzi religijnych i służyła wyłącznie celom reprezentacyjnym. Z wyjątkiem kilku, większość pompatycznych zamków została zniszczona. Luksus znajduje odzwierciedlenie w bogatych rzeźbach w drewnie i metalowych okuciach. Zamki były ozdobione wspaniałymi malowidłami w żywych kolorach na złotym tle, a sztuka metalowa była bardzo rozwinięta.

Okres Edo (1603-1848)
Okres Edo to 250-letni okres pokoju, w którym rozwijała się burżuazyjna sztuka i kultura. Rezydencje i herbaciarnie były budowane z wyrafinowanym i prostym smakiem. Malarstwo dekoracyjne przeżyło nowy rozkwit. Początkowa technika ręcznie kolorowanych płyt była dalej rozwijana poprzez dodanie dwukolorowych płyt do czterokolorowego druku. Ceramika oderwała się od wpływów chińsko-koreańskich i rozwinęła charakterystyczny japoński styl. Sztuka porcelanowa została wzbogacona o pełne wdzięku malowanie kolorową emalią. Najlepsza i najwyższej jakości porcelana, która w przeciwieństwie do porcelany Imari nie była przeznaczona na eksport, była dostarczana przez piece Okochi. Pojawiła się nowa sztuka rzeźbienia netsuke, które noszono jako przeciwwagę dla Inro (puszki z lekarstwami) lub sakiewek z tytoniem na pasku. Era zakończyła się wraz z wymuszonym otwarciem kraju przez Amerykanów i przekazaniem władzy rządowej cesarzowi.

Okres Meiji (1868-1912)
Była to era westernizacji we wszystkich dziedzinach życia. Malarstwo rozwijało się w oparciu o europejskie wzorce, ale z czasem powróciło do starych tradycji. W 1888 roku Tokijska Szkoła Sztuk Pięknych przejęła promocję japońskiego malarstwa. Sztuka rzeźbiarska jednak nadal podążała za europejskimi modelami, z wyjątkiem jednej szkoły, która kontynuowała tradycyjną sztukę rzeźbienia w drewnie.