Giovanni da Bologna
1524-1608
Giovanni da Bologna, znany jako Giambologna, był uczniem Michała Anioła w ramach warsztatów mistrzowskich oraz głównym przedstawicielem manieryzmu w okresie przejściowym między renesansem a wczesnym barokiem.
Jego twórczość stanowi połączenie wpływów lokalnych, miczelangelowskich i antycznych. Oprócz wielkoformatowych rzeźb z brązu i marmuru istotną część jego dorobku stanowią statuetki.
W latach 1544-1550 był uczniem Jacques’a Dubroeucqa w Mons w Belgii. W jego pracowni kształciło się wielu późniejszych wybitnych mistrzów, m.in. z Niemiec i jego rodzinnych Włoch (Hans Reichel, Hubert Gerhard, Adriaen de Vries, Pierre Franqueville, Pietro Tacca i inni). Artysta osiadł we Florencji i wkrótce został nadwornym rzeźbiarzem rodu Medici.
W całej Europie wysoka szlachta rywalizowała o posiadanie jego dzieł. Wyjątkowa jest liczba dzieł, które stworzył w swojej pracowni. Papież nadał mu Order Chrystusa, a sam cesarz nadał mu tytuł szlachecki. Aż do swojej śmierci w 1608 roku Bologna pozostawał na służbie u Medyceuszy we Florencji.
