Edgar Degas
1834–1917
Od połowy lat 60. XIX wieku w centrum twórczości Degasa znalazły się obrazy przedstawiające pełne wdzięku tancerki i barwne sceny teatralne. Należą one do codziennych obrazów przedstawiających życie wielkomiejskie. W wielu swoich obrazach Degas krytykuje nowy, nowoczesny świat. Wybierał dość nietypowy szczegół, który przykuł jego uwagę, i podkreślał go poprzez wyodrębnienie postaci.
Urodzony w 1834 roku francuski malarz, który zgodnie z życzeniem swojej zamożnej rodziny miał właściwie zostać prawnikiem, studiował dzieła dawnych mistrzów w Luwrze oraz w muzeach we Włoszech. Klasycystyczne obrazy historyczne i portrety stanowiły wówczas część jego repertuaru motywów i form. Dopiero spotkanie z impresjonistą Eduardem Manetem i wspólne wystawy, które rozpoczęły się w 1874 roku, zmieniły jego styl malarski. Nigdy jednak nie uważał się za przedstawiciela impresjonizmu i kładł nacisk na swoją niezależność.
W jego dorobku nie ma pejzaży, nie stosował też charakterystycznego dla impresjonistów rozkładania koloru i formy na czynniki pierwsze. Dla Degasa dominującym tematem jego twórczości zawsze był człowiek. Powiązanie między jego dziełami a twórczością impresjonistów polegało na dążeniu do uchwycenia chwili. Swoje umiejętności w przedstawianiu ruchu wykazał w dynamicznych obrazach przedstawiających wyścigi konne i sceny baletowe. Uchwycił również swój temat poprzez szybkie pociągnięcia pędzla w pastelowych barwach oraz delikatne linie konturowe. Podstawą artystyczną Degasa był rysunek, inspirowany japońską drzeworytnictwem. Co równie ważne, przekładał on tematykę zarówno na malarstwo, jak i na grafikę.
Gdy pod koniec życia Degas stopniowo tracił wzrok, przeszedł od malarstwa do rzeźby. Tworzył statuetki jeźdźców i tancerzy, pozostając w ten sposób wiernym swoim znanym motywom. Degas zmarł w Paryżu w 1917 roku.
