Henri Fantin-Latour
1836–1904
Kiedy narodził się modernizm, Henri Fantin-Latour mieszkał w samym jego epicentrum – w Paryżu. Przyjaźnił się z wieloma pisarzami i malarzami, którzy mieli zrewolucjonizować sztukę. Jednak mimo że utrzymywał regularne kontakty z impresjonistami, takimi jak Manet, Degas i Whistler, pozostał wierny swojemu stylowi malarskiemu, wykształconemu pod wpływem Gustave’a Courbeta i opartemu na realizmie.
Zyskał sławę dzięki swoim martwym naturom, które malował z niemal fotograficzną precyzją. Martwe natury te cieszyły się również dużym uznaniem wśród jego kolegów malarzy, którzy kierowali się zupełnie innymi ideami i podejściami. Ponadto istnieje seria portretów grupowych, na których przedstawił swoje znamienite grono przyjaciół – przede wszystkim „Hołd dla Delacroixa” z 1865 roku (na którym zmarły już malarz jest otoczony m.in. przez Whistlera, Maneta, Baudelaire’a i samego Fantin-Latoura) oraz „Pracownia w Les Batignolles” z 1870 roku, przedstawiająca Maneta i jego towarzyszy (w tym Zolę, Moneta i Renoira).
Duży wpływ miały również jego litografie, inspirowane muzyką tamtych czasów. We współczesnej historii sztuki uznaje się je za pomost między realizmem a późniejszym symbolizmem.
