Caspar David Friedrich
1774-1840
Caspar David Friedrich był najwybitniejszym niemieckim malarzem romantycznym. Nawet jego osoba uosabiała typowego romantyka: był raczej introwertyczny, bliski naturze i religijny, postrzegał naturę jako zwierciadło ludzkich uczuć. W swoich malowanych z niezwykłą precyzją obrazach Friedrich osiągnął niezrównaną metafizyczną przejrzystość.
„Malarz nie powinien malować tylko tego, co widzi przed sobą, ale także tego, co widzi w sobie”. Tą radą skierowaną do swoich kolegów po fachu Caspar David Friedrich wyjaśnił motywację i sens swoich obrazów.
W jego twórczości ważną rolę odgrywa przedstawianie krajobrazów. Friedrich wraz z przyjaciółmi odbywał długie wędrówki po górach i wzdłuż wybrzeża. Doświadczył małości człowieka w obliczu ogromnej siły natury. Samotne postacie spoglądają z tęsknotą na rozległe krajobrazy z odległym horyzontem. Często odwracają się plecami do widza, aby mógł on wczuć się w ich sytuację. Za pomocą symbolicznych metafor natury, księżyca jako wszechświata i pni drzew jako symbolu przemijania, wywoływał kontemplacyjne romantyczne uczucia i religijne odczucia. Friedrich chciał poprzez swoje nastroje natury dać wgląd w ludzką duszę.
W wieku 24 lat, po ukończeniu studiów akademickich w Kopenhadze, młody artysta przeniósł się do Drezna. W mieście nad Łabą wokół niego i innych malarzy, a także poetów, takich jak Tieck i Schlegel, powstało centrum wczesnego romantyzmu. Cechą charakterystyczną romantyzmu jest wzajemne oddziaływanie poezji i malarstwa. Krajobrazy Friedricha są odbiciem uczuć i starają się wizualnie wyrazić to, co poezja osiąga słowami. „Tajemnicza droga prowadzi do wnętrza. W nas lub nigdzie indziej znajduje się wieczność wraz ze swoimi światami, przeszłością i przyszłością”. Tak wyraził się poeta Novalis w imieniu wczesnych romantyków.
