Rudolf Hausner
1914–1995
Rudolf Hausner jest uważany za najwybitniejszego przedstawiciela wiedeńskiej szkoły realizmu fantastycznego. W latach 50. zyskał sławę, zaczynając przedstawiać siebie w swoich dziełach poprzez motyw przewodni postaci „Adama”: „Spoglądając w swoją twarz, odnalazłem w niej świat”.
Twórczość Rudolfa Hausnera jest wyjątkowa. Wszelkie próby zaklasyfikowania jej do typowych kategorii historii sztuki są skazane na niepowodzenie. Już wiele lat temu Wieland Schmied ogłosił Rudolfa Hausnera jedynym malarzem psychoanalitycznym, ponieważ w jego twórczości rzeczywistość i podświadomość mają taką samą wartość. Artysta stworzył postać Adama na własny podobieństwo. Powodem tego było to, że nie znał nikogo lepiej niż siebie samego i dzięki temu był w stanie głębiej wyrazić swoją istotę. „Malarstwo nauczyło mnie wszystkiego, co wiem o świecie i o sobie. Maluję, by powrócić do źródeł, do moich początków”. Tak Rudolf Hausner opisał swój oryginalny wkład w międzynarodowy surrealizm.
Kierując się tym motywem przewodnim, artysta stworzył postać charakterystyczną dla końca XX wieku: ciekawskiego, oświeconego, zakłopotanego, ale też sceptycznego współczesnego człowieka, który pragnie dotrzeć do sedna rzeczy. Ponieważ my, jako widzowie, utożsamiamy się z nim, jego twórczość wykracza poza sferę indywidualną. Hausnerowi udało się stworzyć zbiorowy autoportret współczesnego społeczeństwa.
Chronologia jego działalności wystawienniczej przypomina listę najważniejszych ośrodków kulturalnych świata: 1959 – documenta II, Kassel; 1960 r. – Muzeum Guggenheima w Nowym Jorku; 1963 r. – Biennale w São Paulo; 1980 r. – Künstlerhaus w Wiedniu; 1982 r. – Muzeum Gulbenkiana w Lizbonie.
W 1994 roku miasto Wiedeń uhonorowało Rudolfa Hausnera, który pełnił funkcję profesora na kilku uczelniach w Hamburgu i Wiedniu, wielką retrospektywą.
