Gustav Klimt
1862-1918, austriacki malarz, znany przedstawiciel wiedeńskiego secesji
Kiedy Gustav Klimt (1862-1918) był już od dawna uznanym artystą, który swoim malarstwem ściennym wywarł decydujący wpływ na secesję wiedeńskiej Ringstrasse i był współzałożycielem wiedeńskiej secesji, powstał jego „złoty styl”. Zainspirowany bizantyjskimi mozaikami, wkomponował ornamentalne płaszczyzny kolorystyczne w złote łóżko niczym osadzone klejnoty. W swoich programach obrazowych Klimt opisuje drogę życiową człowieka, który pod wpływem negatywnych popędów znajduje zbawienie w pocałunku. Przedstawienia ciał mają subtelny charakter erotyczny, jednak postacie rozpływają się w ornamentowych, geometrycznych płaszczyznach kolorystycznych. Tę zasadę stylistyczną stosuje nie tylko w swoich przedstawieniach par, ale także w portretach bogatych dam i pejzażach. Ten płaski styl jest dziś uosobieniem intensywnej kolorystyki sztuki Klimta, która jednak charakteryzuje jego twórczość dopiero od 1905 roku.
Klimt nie tylko rozumiał złoto i przepych, ale był również genialnym rysownikiem. W ciągu swojego życia stworzył wiele rysunków. Najczęściej były to wstępne szkice do większych dzieł.
Syn rytownika nauczył się swojego rzemiosła w wiedeńskiej szkole sztuki użytkowej. Wciąż poszukując własnego stylu, jego wczesne prace charakteryzowały się historyzmem Hansa Makarta, księcia artystów monarchii dunajskiej pod koniec XIX wieku. Tworząc wspólnotę artystyczną wraz ze swoim bratem Ernstem i Franzem Matschiem, młodzi malarze otrzymali liczne zlecenia na dekorację nowych budynków przy wiedeńskiej Ringstraße. Klatki schodowe wiedeńskiego Burgtheater lub Muzeum Historii Sztuki świadczą o historycznym stylu tej wspólnej pracowni.
Podobnie jak wielu młodych i otwartych artystów fin de siècle, pod koniec lat 90. XIX wieku Gustav Klimt odwrócił się od tradycji akademickiej. W 1897 roku wraz z innymi artystami założył "Wiener Secession" (Secesja Wiedeńska), której przewodniczył jako prezes aż do swojego odejścia w 1905 roku. Własny budynek wystawowy Secesji jest do dziś miejscem i świątynią nowej, młodej sztuki.
