Leochares
Wraz z Praxitelesem Leochares jest najważniejszym greckim rzeźbiarzem okresu późnego klasycyzmu. Żył w IV wieku p.n.e. i prawdopodobnie pochodził z Aten. Pliniusz datuje okres jego twórczości na lata 370–320. Ponieważ niewiele wiadomo o jego życiu i działalności, jego dorobek można odtworzyć jedynie na podstawie kopii.
Jednakże pewne jest, że artysta brał udział w rzeźbiarskiej dekoracji Mauzoleum Mauzolosa w Halikarnasie około roku 350. Według Pliniusza miał on wykonać panele z fryzem przedstawiającym bitwę Amazonek. Jednak przypisanie mu autorstwa modeli dla „Apolla z Belvedere” i jego odpowiednika, „Artemidy z Wersalu”, pozostaje kontrowersyjne.
Ogromna sława greckiego rzeźbiarza wśród jego współczesnych opierała się przede wszystkim na jego portretach i wizerunkach bogów. Na przykład przed 338 r. p.n.e. otrzymał zlecenie wykonania portretu rodzinnego przedstawiającego rodzinę królewską Filipa II Macedońskiego, który miał stanąć w Philippeionie w Olimpii. W innych popiersiach portretowych uwiecznił również swojego syna Aleksandra. Dziełem Leocharesa, które cieszyło się sławą jeszcze w czasach rzymskich, był posąg przedstawiający orła porywającego Ganimedesa.
Dzieła rzeźbiarskie o swobodnej kompozycji wyróżniają się smukłymi proporcjami i ruchami wypełniającymi przestrzeń. Jeśli przypisania są prawidłowe, w scenach wieloosobowych i dekoracyjnym wypełnieniu powierzchni wykazał się niezwykłą jak na tamte czasy dynamiką grupową. W ten sposób jego twórczość stanowi pomost między sztuką klasyczną V wieku p.n.e. a hellenizmem.
