Aristide Maillol
1861–1944
Obok Auguste'a Rodina, który darzył go wielkim szacunkiem, Aristide Maillol jest jednym z najważniejszych francuskich rzeźbiarzy swojego pokolenia. Jednak jego droga do rzeźby była dość nietypowa: dopiero około 1895 roku, mając około trzydziestu pięciu lat, zaczął poważnie zajmować się rzeźbą w drewnie i glinie. Jako artysta samouk rozpoczął swoją karierę po ukończeniu studiów malarskich w École des Beaux-Arts w Paryżu. Maillol początkowo zasłynął jako malarz i grafik, na którego wyraźny wpływ wywarł Paul Gauguin. Jednak już wcześnie poszerzył swoje środki wyrazu artystycznego, intensywnie zajmując się ceramiką oraz dziełami tkanymi i plecionymi. Pierwsza duża wystawa indywidualna Maillola była zbiorem gobelinów i wczesnych małych rzeźb. Od przełomu XIX i XX wieku coraz bardziej skupiał się na rzeźbie.
Z jednej strony rzeźby Maillola silnie nawiązują do rzeźby klasycznej, kładąc nacisk na równomierność i równowagę. Z drugiej strony zmierzają one w kierunku abstrakcji i właśnie dzięki temu stał się on wzorem dla kolejnego pokolenia rzeźbiarzy. Jego głównym tematem był kobiecy akt, który przedstawiał jako kwintesencję harmonijnej, zmysłowej kobiecości, choć tworzony na podstawie żywego modelu, rezygnując z indywidualnych rysów twarzy.
Do najbardziej znanych dzieł Maillola należą wielkoformatowe rzeźby „Trzy nimfy” w Jardin des Tuileries w Paryżu oraz – szczególnie popularna wśród niemieckich miłośników sztuki – „Rzeka”, przedstawiająca leżącą nagą kobietę, którą można podziwiać przed Kunsthalle w Hamburgu.
