Michelangelo Buonarroti
1475–1564
Michał Anioł przedstawił ból i rozpacz, ale także nadzieję w swojej prehistorii ludzkości: Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Kiedy w latach 1508–1512 tworzył te freski na sklepieniu, ten czołowy przedstawiciel renesansu szczytowego i pionier manieryzmu odgrywał już jako rzeźbiarz i malarz kluczową rolę w włoskim życiu artystycznym i intelektualnym.
Michelangelo Buonarroti urodził się w Caprese w Toskanii w 1475 roku. Sztuki malarskiej uczył się u Domenico Ghirlandaio, a rzeźbiarskiej prawdopodobnie u Bertoldo di Giovannis, przy czym duży wpływ wywarło na niego studiowanie dzieł starożytnych.
W latach 1496–1501 Michał Anioł pracował w Rzymie, gdzie między innymi stworzył rzeźbę „Pietà” dla Bazyliki św. Piotra. Do 1504 roku pracował we Florencji nad monumentalnym posągiem „Dawida”, który nadal wykazuje ścisły związek ze starożytnością. Kolejne rzeźby, charakteryzujące się intensywnymi momentami ruchu, stanowią przejście do manieryzmu.
W 1505 roku Michał Anioł otrzymał zlecenie na wykonanie grobowca papieża Juliusza II. Został on jednak ukończony w okrojonej formie dopiero po jego śmierci w 1513 roku, ponieważ uparty artysta nie mógł dojść do porozumienia z zleceniodawcą. Rzeźby „Związani niewolnicy” i „Mojżesz” powstały w 1516 roku. Miał pracować jako architekt dla rodu Medyceuszy, ale nie udało mu się zrealizować planowanej budowli i zamiast tego, począwszy od 1521 roku, wdrożył projekt, który opracował dla klatki schodowej Biblioteki Laurencjańskiej we Florencji.
Od 1534 roku Michał Anioł mieszkał na stałe w Rzymie.
Późną twórczość Michała Anioła charakteryzuje intensywne zainteresowanie tematami religijnymi, ale także projektami architektonicznymi, takimi jak nadzór nad budową Bazyliki św. Piotra czy Palazzo Farnese. Dzięki jego listom i sonetom możemy również odkryć Michała Anioła jako poetę, który zmarł w 1564 roku.
