Bartolomé E. Murillo
Bartolomé Esteban Pérez został ochrzczony w Sewilli 1 stycznia 1618 roku. Po śmierci ojca dziesięciolatek został uczniem Juana del Castillo. Jednak jego najwcześniejsze dzieła, charakteryzujące się surowym naturalizmem, świadczą o wpływie sztuki Juana de las Roelasa i Francisco de Herrery Starszego. Istotny wpływ na jego malarstwo wywarła sztuka Francisco de Zurbarána i Jusepe Riberasa.
Jego pierwszym samodzielnym dziełem z lat 1645–1646 było jedenaście obrazów przedstawiających sceny z życia świętych, przeznaczonych do krużganka dawnego klasztoru św. Franciszka w Sewilli. Jego szczególny sposób tworzenia urzekającej atmosfery poprzez delikatne oświetlenie przyniósł mu nowe zlecenia. Namalował trzy obrazy dla katedry w Sewilli.
Oprócz motywów religijnych Murillo tworzył również obrazy rodzajowe, na które istniał ogromny popyt. Subtelne wykorzystanie światła i cienia, a także ciepła kolorystyka sprawiły, że obrazy te stały się poszukiwanymi dziełami sztuki.
Około 1650 roku Murillo czerpał inspirację przede wszystkim z dzieł Rafaela, Petera Paula Rubensa i Anthonisa van Dycka. Miękkie kontury, delikatna kolorystyka oraz złocista mgiełka światła sprawiły, że jego charakterystyczny styl nazwano „estilo vaporoso”.
W 1660 roku sukces malarza został podkreślony mianowaniem go na stanowisko prezesa Akademii Sztuk Pięknych w Sewilli, której był współzałożycielem.
Bartolomé Esteban Murillo zmarł w swoim rodzinnym mieście 3 kwietnia 1682 roku w wieku 64 lat. Był głównym przedstawicielem baroku wysublimowanego i jednym z najsłynniejszych hiszpańskich malarzy. Wiele jego dzieł można dziś oglądać w największych europejskich muzeach.
