Camille Pissarro
1830–1903
Francuski malarz i grafik Camille Pissarro jest jednym ze współtwórców francuskiego impresjonizmu. Wraz z Monetem i Sisleyem był jednym z pierwszych impresjonistycznych pejzażystów. Nigdy nie znudziło mu się malowanie tego samego motywu w różnych nastrojach i oświetleniu, aby uchwycić zmieniającą się grę barw w świetle. Dopiero w późniejszej twórczości zajął się również tematem życia miejskiego. Oprócz licznych obrazów pozostawił po sobie ponad 200 akwafort i litografii. Korespondencja z synem Lucienem stanowi ważne świadectwo ówczesnego postrzegania sztuki.
Pissarro urodził się 10 lipca 1830 roku na małej wyspie Saint-Thomas na Antylach. W 1852 roku przez dwa lata malował w Caracas wraz z przyjacielem, a od 1855 roku studiował w École des Beaux-Arts oraz w niezależnej Académie Suisse w Paryżu. Wpływ stylu Corota jest szczególnie widoczny w obrazach z tego okresu, które przedstawiają nastrojowe pejzaże o nasyconych barwach.
Dopiero po nawiązaniu kontaktu z Claudem Monetem w 1859 roku elementy impresjonistyczne w jego malarstwie stały się wyraźniejsze. Po wizycie w Londynie w latach 1870–1871, dzięki studiowaniu obrazów Turnera, odkrył swobodę w posługiwaniu się kolorem, aby oddać wrażenia związane z powietrzem i światłem. Po powrocie do Francji ściśle współpracował z Paulem Cézanne’em w Pontoise i Auvers-sur-Oise. W tym czasie namalował swoje pierwsze martwe natury. Okres pointylizmu około 1885 roku można przypisać jego kontaktom z Georgem Seuratem. Dzięki udziałowi w niezależnych wystawach impresjonistów stał się jednym z najważniejszych artystów tego nurtu.
Jednak dopiero w latach 90. XIX wieku Pissarro, ojciec siedmiorga dzieci, zyskał upragnione uznanie artystyczne. Jego wystawy indywidualne w Paryżu, gdzie zmarł 13 listopada 1903 roku, odniosły wielki sukces. Teraz w centrum jego motywów nie były już pola, łąki i sady, lecz wielkie miasto z jego wieloma obliczami. Nawet dzisiaj jego obrazy urzekają nas wysokim stopniem swobody, świeżością i urzekającą kolorystyką.
