Praxiteles
Praxiteles (ok. 395 r. p.n.e. – ok. 320 r. p.n.e.) był greckim rzeźbiarzem działającym w Atenach w IV wieku. Pliniusz chwalił go za kunszt rzeźbienia w marmurze. Znane są jednak również jego dzieła wykonane z brązu. W przeciwieństwie do dzisiejszego przekonania, że szlachetny efekt marmuru wynika wyłącznie z białego koloru kamienia, Praxiteles zlecał malowanie swoich rzeźb malarzowi Nikiasowi. Dzięki zapisom, w których opisano jego dzieła, znamy dziś ponad pięćdziesiąt jego prac. Rzeźby te zaginęłyby, gdyby Rzymianie nie wykonali ich replik.
Tematami rzeźb Praxitela byli bogowie Olimpu, których przedstawiał jako wiecznie młodych. Ponadto rzeźby portretowe i nagrobne świadczą o popularności tego attyckiego rzeźbiarza wśród jego współczesnych.
Jego najsłynniejszym posągiem i – według Pliniusza – najpiękniejszym „na całym świecie” jest „Afrodyta z Knidosu”. Zachowało się pięćdziesiąt wielkoformatowych rzymskich replik tej pięknej kobiety rozbierającej się przed kąpielą. Oprócz innych wizerunków Afrodyty Praxiteles stworzył również posągi Erosa, których nagość stała się przyczyną licznych skandalicznych anegdot. Jedną z jego najsłynniejszych rzeźb przedstawiających młodzieńca jest „Apollo Sauroktonos”, który zachował się w dwudziestu rzymskich replikach. Najudanejszą z nich można podziwiać w Luwrze w Paryżu oraz w Watykanie.
Rzeźbiarzowi zawsze udawało się nadać swoim posągom wdzięk dzięki pięknie wyprofilowanym konturom. Szczególnie w swoich wizerunkach bogów przywiązywał większą wagę do zróżnicowanego przedstawienia uczuć duszy niż do odtworzenia typowego dla tamtych czasów wzniosłego charakteru, nadając im w ten sposób ludzki wygląd.
