Raffaelo Santi
Raffaello Santi urodził się prawdopodobnie około 1483 roku w Urbino we Włoszech. Pierwsze nauki pobierał u swojego ojca, który był malarzem dworskim w jego rodzinnym mieście. Przez krótki czas był uczniem Perugina w Perugii, a następnie w 1504 roku wyjechał do Florencji, by w końcu w 1508 roku osiedlić się w Rzymie. Od 1511 roku pełnił funkcję kierownika budowy Bazyliki św. Piotra oraz konserwatora zabytków. Jego pochówek w Panteonie w 1520 roku świadczy o wielkim szacunku, jakim darzyli go współcześni.
Ogromny wpływ miały lata spędzone przez Rafaela we Florencji, znane również jako „okres florencki”. W tym czasie zgłębiał sztukę Leonarda da Vinci i Michała Anioła, potrafiąc wkomponować ich dorobek w swój własny styl. Liczne studia aktów świadczą o jego dążeniu do doskonałego oddania anatomii ludzkiego ciała. Następnie mógł w pełni wykazać swój talent przy dekoracji reprezentacyjnych sal Watykanu. Malowidła ścienne i sufitowe w Stanza della Signatura, przedstawiające teologię, filozofię, poezję i prawo, stały się syntezą starożytnej myśli i religii chrześcijańskiej, stanowiąc kluczowe dzieło w historii kultury europejskiej.
Oprócz Watykanu Agostino Chigi był najważniejszym prywatnym zleceniodawcą Rafaela. Artysta podjął się wykonania dekoracji kaplicy rodowej oraz willi Farnesina.
Rafael dążył do stworzenia jedności między malarstwem a architekturą. Niewiele postaci, iluzja głębi oraz nowe kontrasty kolorystyczne stały się wzorem dla przyszłych pokoleń malarzy. Szczególnie istotne znaczenie ma monumentalny ołtarz „Madonny Sykstyńskiej”, namalowany około 1514 roku. Oprócz obrazów przedstawiających Madonnę i motywów religijnych tworzył również portrety, które dzięki swojemu reprezentacyjnemu charakterowi stały się oficjalnym wzorcem portretowym.
