Johann Gottfried Schadow
1764–1850
Johann Gottfried Schadow był najważniejszym niemieckim rzeźbiarzem epoki napoleońskiej. Kształcił się w królewskiej szkole rzeźbiarskiej, a w 1788 roku został kierownikiem dworskiej pracowni rzeźbiarskiej oraz „dyrektorem ds. wszystkich rzeźb”. Klasyczny ideał Schadowego w coraz większym stopniu łączył się z elementami realistycznymi, narodowymi i indywidualnymi. Jego styl, będący połączeniem klasycznego ideału i realizmu, wyznaczył kierunek rozwoju sztuki w XIX wieku.
W jego twórczości łączy się naturalna zmysłowość i wdzięk wywodzące się z rokoka z wielkim realizmem. Jego marmurowy podwójny pomnik księżniczek Luise i Friederike z Prus jest pierwszym naturalnej wielkości podwójnym pomnikiem klasycyzmu i wyznaczył standardy dla XIX-wiecznej rzeźby pomnikowej. Stworzył słynną kwadrygę na Bramie Brandenburskiej, wykonaną techniką tłoczenia miedzi, ponieważ technika odlewania z brązu nie pozwalała jeszcze na wykonanie tak dużych obiektów. W okresie Restauracji realistyczny klasycyzm Schadow znalazł mniej mecenasów i około 1820 roku został wyparty przez oficjalną i zdecydowanie reprezentacyjną sztukę jego ucznia Caspara Daniela Raucha.
Aż do śmierci Schadow pełnił funkcję dyrektora Akademii Berlińskiej i wywierał ogromny wpływ, również poprzez swoje pisma.
