Jedwabny szal "Kairouan I"

Macke był członkiem stowarzyszenia artystycznego „Blauer Reiter” i najważniejszym przedstawicielem ekspresjonizmu renanskiego. Uważany jest za największy niemiecki talent malarski swojej generacji. Jednak również dzięki swoim rysunkom, szkicom i projektom zalicza się do wielkich artystów XX wieku.

August Macke, urodzony 3 stycznia 1887 roku w Meschede, rozpoczął studia w szkole sztuki użytkowej i akademii w Düsseldorfie, ale przedwcześnie je przerwał. Podczas podróży do Francji, Włoch i Holandii studiował przede wszystkim impresjonistów. Wraz z artystami z grupy „Blauer Reiter”, których znał od 1911 roku, kilkakrotnie wystawiał swoje prace i współpracował przy tworzeniu almanachu o tej samej nazwie. Bezpieczeństwo finansowe zapewnił mu jego mecenas Bernhard Koehler, wuj jego żony Elisabeth.

Macke znalazł już swój niepowtarzalny styl. Wzorując się na tektonicznej kompozycji obrazów Cézanne'a i płaskości Matisse'a, połączył analityczny kubizm z czystą kolorystyką fowizmu. Pryzmatyczne kolory były głównymi elementami, z których August Macke komponował swoje obrazy. Artysta posługiwał się kolorami tak, jak muzyk posługuje się dźwiękami, akordami i gamami kolorowych form.

Jego przyjaźń z Franzem Marcem umożliwiła mu już w 1910 roku pobyt nad jeziorem Tegernsee. Już w obrazach powstałych tutaj ujawniła się wrażliwość Mackego na efekty świetlne. Jest to jeszcze bardziej widoczne w akwarelach, które powstały podczas słynnej podróży do Tunisu, którą odbył w 1914 roku wraz z Paulem Klee i Louisem Moilletem. Ta seria prac charakteryzuje się uproszczeniem form i jasnością kolorów.

Na wystawie Sonderbund w Kolonii w 1913 roku, której Macke był jednym z organizatorów, po raz pierwszy zaprezentowano prace ekspresjonistów z Nadrenii, do których sam należał, wraz z dziełami europejskiej awangardy.

Od 1913 roku Macke mieszkał wraz z żoną Elisabeth i synem Walterem w Szwajcarii. Szczęście rodzinne miało trwać tylko krótko. Już na początku wojny August Macke poległ w walkach pod Perthes-les-Hurlus w Szampanii 26 września 1914 roku. Jego przyjaciel Franz Marc skomentował: „Chciwa wojna zyskała kolejnego bohatera, ale niemiecka sztuka straciła kolejnego bohatera”.