Rzeźba "Ewa", redukcja odlewu
Rzeźba "Ewa", redukcja odlewu
Szybkie informacje
odlew kamienny | brązowany | redukcja | rozmiar 48,5 x 13 x 15 cm (wys./szer./gł.)
Szczegółowy opis
Rzeźba "Ewa", redukcja odlewu
"Wraz z Ewą, która haniebnie obejmuje samą siebie, Rodin stworzył kluczową postać współczesnej ludzkości, odrzuconej bez boskiej pomocy. Wraz z Adamem, figura ta miała pierwotnie flankować główne wejście do Musée des Arts Décoratifs w Paryżu jako część Bramy Piekieł. Podobnie jak Myśliciel Rodina, jest to wybitne dzieło nowoczesnej rzeźby, które ma swoje korzenie w Boskiej Komedii Dantego i jest widocznym hołdem dla Michała Anioła". (Dr Katja Lembke, dyrektor Landesmuseum Hannover) Oryginał: Brąz, około 1881 r., wysokość 173 cm, Landesmuseum Hannover.
Bezpośrednio uformowany z oryginału i zmniejszony w rozmiarze (redukcja). Odlew kamienny z brązową powierzchnią. Wymiary 48,5 x 13 x 15 cm (wys./szer./gł.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Auguste Rodin
1840-1917 - najwybitniejszy rzeźbiarz okresu przejściowego między XIX a XX wiekiem
François-Auguste-René Rodin uważany jest za genialnego nowatora w dziedzinie rzeźby i obok Praksytelesa, Michała Anioła, Celliniego i Canovy zaliczany jest do największych rzeźbiarzy wszech czasów. Jego dorobek rzeźbiarski jest tak obszerny, że do dziś nie ukazał się kompletny katalog jego dzieł. Z pewnością liczyłby on kilkaset stron.
Rodin studiował w szkole sztuk użytkowych, ponieważ trzykrotnie został odrzucony przez paryską akademię sztuk pięknych.
Rodin był zagorzałym wielbicielem piękna. Najbardziej fascynowało go ludzkie ciało, które nieustannie uwieczniał w swojej „vérité fugitive”, w ulotnej chwili: żywe, pulsujące piękno, które pod jego twórczymi rękami przybierało nieprzemijającą formę. Wszystko, co Rodin tworzył własnymi rękami, emanuje ogromną witalnością i nieposkromioną siłą.
Jego rzeźby o wielokrotnie połamanych powierzchniach zapoczątkowały nową erę w sztuce rzeźbiarskiej. Genialność nowoczesnego języka form Rodina, wyrażającego się elementami impresjonizmu, porzucającego monumentalne pozy akademickiego stylu i ożywiającego stany duszy w ruchomych powierzchniach, musiała dopiero zostać doceniona: „Śmiałość światła - skromność cienia” - Rodin skomponował ten dialog podwyższeń i obniżeń w „skórze” swoich rzeźb. Migoczące refleksy światła i tajemnicze cienie ożywiają jego postacie i sprawiają, że stają się one żywe: „Rzeźba to sztuka przedstawiania form w grze światła i cienia”.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Ogólne określenie wszystkich procesów odlewania, które ars mundi realizuje przy pomocy wyspecjalizowanych odlewni artystycznych.
Odlewanie kamienia
Podobne do sztucznego marmuru, z tą różnicą, że zamiast proszku marmurowego stosuje się proszek kamienia, który ma być replikowany.
Brąz spajany (brąz odlewany na zimno)
Proszek brązowy jest związany polimerem. Dzięki specjalnym technikom polerowania i patynowania powierzchnia odlewu nabiera wyglądu podobnego do brązu.
Imitacja drewna
Aby zagwarantować absolutną wierność oryginałowi, jako materiał bazowy stosuje się sztucznie wytworzoną imitację drewna, która charakteryzuje się typowymi właściwościami drewna: gęstością, łatwością obróbki, kolorem i strukturą powierzchni.
Odlewanie ceramiczne
Odlewanie w formach ceramicznych wymaga zazwyczaj użycia gliny odlewniczej, która jest następnie wypalana i opcjonalnie szkliwiona. Zamiast zwykłych form gumowych, w odlewaniu ceramicznym i produkcji porcelany często stosuje się formy gipsowe.
Odlew z brązu (odlewanie metodą traconego wosku)
Do odlewania brązu stosuje się tysiącletnią technikę traconego wosku. Jest to najlepsza, ale także najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.