Rzeźba "Wieczna wiosna" (1884), wersja z brązu klejonego
Rzeźba "Wieczna wiosna" (1884), wersja z brązu klejonego
Szybkie informacje
łączony brąz | ręcznie wykonany | redukcja | wysokość 18 cm | szerokość 31 cm
Szczegółowy opis
Rzeźba "Wieczna wiosna" (1884), wersja z brązu klejonego
Dzięki impresjonistycznemu modelowaniu powierzchni artysta osiąga grę światła: migoczące światła i tajemnicze cienie ożywiają jego postacie i ożywiają je. "Nie mówię, że kobieta jest jak pejzaż, w którym zmienia się padanie światła słonecznego, ale porównanie jest trafne" - wyraził się Rodin w duchu impresjonizmu. Oryginał: Brąz, Musée Rodin, Paryż. Namalowany w 1884 roku.
Redukcja. Wersja z odlewu polimerowego z brązową powierzchnią. Odlew wykonany ręcznie metodą traconej formy. Wysokość 18 cm. Szerokość 31 cm.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Die auch verkleinert wunderbar ausgeführte Skulptur passt in meinem Arbeitszimmer schön zu zwei weiteren Rodin - Skulpturen - "Der Denker" und "Der Kuss". Danke!
O Auguste Rodin
1840-1917 - najwybitniejszy rzeźbiarz okresu przejściowego między XIX a XX wiekiem
François-Auguste-René Rodin uważany jest za genialnego nowatora w dziedzinie rzeźby i obok Praksytelesa, Michała Anioła, Celliniego i Canovy zaliczany jest do największych rzeźbiarzy wszech czasów. Jego dorobek rzeźbiarski jest tak obszerny, że do dziś nie ukazał się kompletny katalog jego dzieł. Z pewnością liczyłby on kilkaset stron.
Rodin studiował w szkole sztuk użytkowych, ponieważ trzykrotnie został odrzucony przez paryską akademię sztuk pięknych.
Rodin był zagorzałym wielbicielem piękna. Najbardziej fascynowało go ludzkie ciało, które nieustannie uwieczniał w swojej „vérité fugitive”, w ulotnej chwili: żywe, pulsujące piękno, które pod jego twórczymi rękami przybierało nieprzemijającą formę. Wszystko, co Rodin tworzył własnymi rękami, emanuje ogromną witalnością i nieposkromioną siłą.
Jego rzeźby o wielokrotnie połamanych powierzchniach zapoczątkowały nową erę w sztuce rzeźbiarskiej. Genialność nowoczesnego języka form Rodina, wyrażającego się elementami impresjonizmu, porzucającego monumentalne pozy akademickiego stylu i ożywiającego stany duszy w ruchomych powierzchniach, musiała dopiero zostać doceniona: „Śmiałość światła - skromność cienia” - Rodin skomponował ten dialog podwyższeń i obniżeń w „skórze” swoich rzeźb. Migoczące refleksy światła i tajemnicze cienie ożywiają jego postacie i sprawiają, że stają się one żywe: „Rzeźba to sztuka przedstawiania form w grze światła i cienia”.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Proszek z brązu jest wiązany polimerami. Specjalne techniki polerowania i patynowania nadają powierzchni odlewu wygląd zbliżony do autentycznego brązu.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.