Dzbanek do kawy "I promessi sposi"

Nie będąc związany z żadną konkretną szkołą, wcześnie wypracował indywidualny styl oparty na elementach figuratywnych, znanych na przykład z renesansu i manieryzmu, ale także na innych wpływach, takich jak surrealizm. Obrazy Bruniego często emanują urzekającym pięknem i wdziękiem, którym umiejętnie przeciwstawia kontrapunkty, takie jak brakujące twarze. Również w wyborze motywów przekonuje bardzo różnorodnymi tematami. Są to jego klasyki, które wielokrotnie zmienia i łączy, takie jak zmysłowe akty kobiet, trencz lub amarylis. Z drugiej strony, motywami takimi jak warszawskie getto, Sophie Scholl, Anne Frank, Rosa Luxemburg czy Che Guevara tworzy również momenty skłaniające do refleksji.

Szczególnie litografia barwna pozwala Bruniemu na dużą spontaniczność i swobodę podczas procesu twórczego. Jego kobiece, smukłe akty, martwe natury lub delikatne motywy kwiatowe zyskują erotyczny urok dzięki rysunkowej ekspresji. Jego martwe natury z kwiatami przypominają graficzne studia przyrodnicze Albrechta Dürera. Bruni nie skupia się jednak na wiernym odwzorowaniu motywu, ale na zmysłowym blasku kwiatowych obiektów. Typowa dla rysunku jest dominacja linii, która wydaje się płynąć i zachowywać równowagę. Motyw jest definiowany przez serpentynę, pięknie zakrzywioną linię. Niewiele ustrukturyzowana forma wewnętrzna zachęca do intensywnego odczuwania konturu.

Bruno Bruni urodził się w 1935 roku we włoskim Gradara i dorastał w ubogich warunkach. Już jako dziecko Bruni odkrył dla siebie malarstwo i w 1953 roku rozpoczął studia w Istituto d'Arte di Pesaro. W 1960 roku przeniósł się do Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Hamburgu, gdzie został przyjęty bez egzaminu wstępnego i studiował u malarza i grafika Georga Gresko, a później u Paula Wunderlicha. W 1965 roku Bruni opuścił uczelnię – wprawdzie bez egzaminu końcowego, ale udało mu się już sprzedać swoje pierwsze obrazy i w 1967 roku otrzymał stypendium Lichtwark-Preis miasta Hamburga. W 1968 roku, w proteście przeciwko mechanizmom rynku sztuki, wraz z innymi artystami założył spółdzielnię „CO-OP”, a wkrótce potem udało mu się osiągnąć zasłużony przełom. Jednak pomimo sukcesu Bruni pozostał autentycznym artystą, który nie poddaje się wpływom świata sztuki ani nie podąża za trendami. Nigdy nie identyfikował się również z elitarnymi aspiracjami sceny artystycznej. „Sztuka musi być dla wszystkich”, mówi, a nie tylko dla bogatych ludzi.

Od początku swojej działalności wystawienniczej Bruni prezentował swoje prace w wielu galeriach sztuki, m.in. w Londynie, Rzymie, Monachium, Mediolanie, Amsterdamie, Tokio, Nowym Jorku, Zurychu i Sankt Petersburgu. W 1977 roku otrzymał prestiżową nagrodę „Międzynarodową Nagrodę Senefeldera” za swoje litografie, a w 2003 roku otrzymał szczególne wyróżnienie za zasługi dla sztuki współczesnej – tytuł „Oficjalnego Rycerza Republiki Włoskiej”. W 2014 roku Bruni otrzymał tytuł doktora honoris causa Rosyjsko-Armeńskiego Uniwersytetu w Erywaniu.