Obraz „Barka” (1874), oprawiony
Obraz „Barka” (1874), oprawiony
Szybkie informacje
reprodukcja na kartonie | oprawiona | za szkłem | wymiary 54 x 63,5 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz „Barka” (1874), oprawiony
Klasyczny obraz studyjny zyskał nową interpretację w stylu impresjonistów: Manet malujący swojego kolegę po fachu, Claude’a Moneta, w plenerowej pracowni – w tym przypadku na łodzi.
Oryginał: 1874 r., olej na płótnie, 82,7 x 105 cm, Neue Pinakothek, Monachium.
Wysokiej jakości reprodukcja na kartonie. Oprawiona w srebrną ramę z litego drewna, za szkłem. Wymiary 54 x 63,5 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Edouard Manet
1832–1883
Manet jest jednym z najważniejszych francuskich malarzy drugiej połowy XIX wieku. Chociaż był jednym z pionierów impresjonizmu, jego styl pozostawał niezależny. Często spotykał się z twórcami impresjonizmu, którzy uważali go za wzór do naśladowania. Spotkanie z Claudem Monetem w 1871 roku zainspirowało go do malowania w plenerze. W kolejnych latach jego obrazy charakteryzowały się jaśniejszymi, bardziej świetlistymi kolorami oraz lżejszym, bardziej szkicowym pociągnięciem pędzla.
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.