Rzeźba „Matka i dziecko” (1913/14), brąz
Rzeźba „Matka i dziecko” (1913/14), brąz
Szybkie informacje
ars mundi Edycja Ekskluzywna | limitowana, 980 egzemplarzy | numerowana | sygnowana | znak odlewni | certyfikat | brąz | rzeźbiona | patynowana | rozmiar oryginalny | wymiary całkowite 27,5 x 6 x 4 cm (wys./szer./gł.) | waga ok. 0,9 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba „Matka i dziecko” (1913/14), brąz
We współpracy z Fundacją Nolde w Seebüll udało nam się zrealizować serię rzeźb z brązu przedstawiających dzieło Emila Nolde’a „Matka i dziecko” w oryginalnym rozmiarze. To niemal wzruszające dzieło ukazuje go jako wybitnego rzeźbiarza.
„Mało kto wie, że Emil Nolde rozpoczął swoją karierę artystyczną jako wykwalifikowany rzeźbiarz w drewnie i stolarz. Dzięki temu doskonale znał się na drewnie, gdy ponownie sięgnął po technikę rzeźbienia podczas podróży na Morze Południowe w latach 1913/14. Jeszcze w trakcie tej podróży stworzył niewielką serię rzeźb. Wszystkie one stanowią część jego spuścizny przechowywanej w Fundacji Ady i Emila Nolde w Seebüll.
Motywy tych rzeźb stanowią centralny temat charakteryzujący jego sztukę: człowiek. Interesowało go oddanie charakteru kryjącego się pod powierzchnią oraz istotnych cech przedstawianych osób. „Cieszę się niezmiernie, że dzięki tej rzeźbie, odtworzonej w doskonałej jakości, kolejny aspekt twórczości Nolde’a staje się znany wąskiemu gronu odbiorców.” (dr Christian Ring, dyrektor Fundacji Nolde’a w Seebüll)
Oryginał: drewno, malowane, wysokość 23 cm (bez cokołu).
Wysokiej jakości rzeźba z brązu, odlana ręcznie metodą wosku utraconego, wyciosana i patynowana. Odlana bezpośrednio z oryginału i odtworzona w oryginalnym rozmiarze. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, numerowanych i podpisanych, opatrzonych znakiem odlewni. Wydana we współpracy z Fundacją Nolde w Seebüll. Wraz z numerowanym certyfikatem autentyczności i potwierdzeniem limitowanej serii. Wymiary 27,5 x 6 x 4 cm (wys./szer./gł.). Wymiary cokołu 4,5 x 6 x 4 cm (wys./szer./gł.). Waga ok. 0,9 kg. © Fundacja Nolde w Seebüll
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Emil Nolde
1867-1956 - niemiecki ekspresjonista
Emil Nolde urodził się jako Hans Emil Hansen, a w 1902 roku przyjął pseudonim nawiązujący do miejsca swojego urodzenia. Nolde jest uważany za jednego z najważniejszych niemieckich ekspresjonistów. Po tym, jak nie został przyjęty do Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, przeniósł się do Paryża, aby studiować w Académie Julien. Od 1905 roku mieszkał i tworzył na duńskiej wyspie Alsen oraz w Berlinie. Przez krótki czas był członkiem rewolucyjnej grupy ekspresjonistów „Die Brücke” (Most) oraz berlińskiej secesji.
Wkrótce po opuszczeniu stowarzyszenia artystycznego „Die Brücke” pod koniec 1907 roku Nolde spotkał w Berlinie norweskiego malarza Edvarda Muncha, którego twórczość wywarła na nim ogromne wrażenie. Podczas wizyty swojego przyjaciela Hansa Fehra w 1908 roku zaczął odkrywać technikę malarstwa akwarelowego i w końcu nauczył się ją wirtuozersko wykorzystywać.
Obecnie dorobek Nolde obejmuje liczne prace akwarelowe, obrazy olejne, prace graficzne i kilka rzeźb. Charakterystyczne jest jego intensywne użycie koloru. Chociaż artysta zawsze pozostawał figuratywny w swoich motywach (np. pejzaże, kwiaty, sceny miejskie, motywy religijne), swoje obrazy „komponował” wyłącznie z koloru. Kiedy w 1927 roku Nolde wprowadził się do swojego ceglanego domu „Seebüll” w Neukirchen w północnych Niemczech, otoczył go dużym ogrodem, który dostarczał mu mnóstwo motywów.
Badania od dawna wskazywały, że stanowisko Nolde'a wobec narodowego socjalizmu było problematyczne. Jego wykluczenie z Rzeszyjskiej Izby Sztuk Pięknych wiązało się z zakazem wystawiania, sprzedaży i publikacji. Nolde wielokrotnie starał się o rehabilitację i uznanie jako artysta państwowy. Jednak do końca odmawiano mu tego prawa. Jego malarstwo po prostu nie było formalnie zgodne z ideami nazistów.
Na otwarciu niesławnej wystawy „Sztuka zdegenerowana” pokazano 48 jego prac, a ponad 1000 dzieł zostało skonfiskowanych. Jednak dzięki swoim kontaktom Nolde był w stanie odzyskać znaczną część tych prac.
Pomimo aktywnego poparcia dla systemu, od 1941 roku miał zakaz pracy. Zakaz ten nie obejmował jednak ogólnego zakazu malowania, jak często później informowano. Podczas wojny stworzył ponad 1000 tak zwanych „niepomalowanych obrazów” w zaciszu swojego domu. Termin ten pierwotnie odnosił się do funkcji tych niewielkich akwareli jako studiów i wstępnych szkiców, które nie zostały przekształcone w duże obrazy. Po 1945 roku te niewątpliwie urocze artystycznie dzieła i ich nazwa przyczyniły się do mistyfikacji Nolde jako prześladowanego artysty.
Pomimo sprzecznych poglądów ideologicznych Nolde jako osoby, wartość artystyczna jego twórczości pozostaje do dziś niekwestionowana. Sposób, w jaki Nolde potrafi sprawić, że kolory obrazu olejnego lub akwareli świecą od wewnątrz, nie ma sobie równych.
Dzieła Emila Nolde'a znajdują się w kolekcjach renomowanych muzeów na całym świecie, m.in. w Art Institute w Chicago, Ermitażu w Sankt Petersburgu, Museum of Modern Art w Nowym Jorku, Brücke Museum w Berlinie, Albertinie w Wiedniu i Kunstmuseum w Bazylei. Ponadto w Seebüll i Berlinie powstały fundacje poświęcone jego pamięci.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.