Rzeźba "Grupa całująca I" (1921), brąz
Rzeźba "Grupa całująca I" (1921), brąz
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 egzemplarzy | numerowana | sygnatura | znak odlewniczy | certyfikat | brąz | patynowany | rozmiar 19,5 x 19 x 10 cm (wys./szer./gł.) | waga 3,2 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Rzeźba "Grupa całująca I" (1921), brąz
Mistycyzm miłości: "Kissing Group I" Ernsta Barlacha. ars mundi Exclusive Edition, opublikowane we współpracy z Kunsthalle Bremen. Prace Ernsta Barlacha (1870-1938) charakteryzują się głębokim człowieczeństwem. Jego wizerunki prostych ludzi unikają idealizacji zewnętrza, a jednocześnie kładą nacisk na ludzki ideał, który diametralnie różni się od historycznego biegu życia artysty. Jego modlące się, muzykujące, poszukujące postacie wydają się jakby przesiąknięte duchową siłą, która czyni je częścią nadrzędnej, mistycznej całości.
Tak jest również w przypadku Pocałunku Barlacha, który z pewnością powstał w 1921 roku w konfrontacji z dziełem Auguste'a Rodina o tym samym tytule. W przeciwieństwie do dzieła Rodina, grupa rzeźbiarska nie podkreśla elementu Erosa, ale raczej przedstawia kochanków z uczuciem, które wykracza daleko poza to. Intymność między nimi wydaje się charakteryzować długim wspólnym doświadczeniem życiowym i niezłomnym zaufaniem. W swojej monolitycznej strukturze dzieło pokazuje już "jedność" pary, która ujawnia miłość nie jako ulotne zjawisko erotyczne, ale jako niemal mistyczne podstawowe ludzkie doświadczenie - inspiracją byli nie Wenus i Adonis, ale Filemon i Baucis. Rzeźba "Kissing Group I": Oryginał: Gips lakierowany.
Rzeźba z brązu, odlana w procesie traconego wosku, ręcznie cyzelowana, polerowana i patynowana. Odlew bezpośrednio z oryginału. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i z podpisem "E. Barlach" pobranym z oryginału oraz znakiem odlewni. Wydana we współpracy z Kunsthalle Bremen. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i ograniczeniem. Wymiary 19,5 x 19 x 10 cm (wys./szer./gł.). Waga 3,2 kg. ars mundi Exclusive Edition. "Niektóre z najsłynniejszych dzieł sztuki nowoczesnej są poświęcone pocałunkom - przedstawienia Gustava Klimta i Auguste'a Rodina są najbardziej znanymi przykładami. Ernst Barlach również poświęcił się temu tematowi. W centrum jego prac znajduje się człowiek i cała gama jego emocji. Bremen Kissing Group przedstawia niezwykle intymny widok pary okazującej sobie uczucie, co jest wzmocnione przez rozmiar i medium". (Prof. Dr Christoph Grunenberg, dyrektor Kunsthalle Bremen)
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Ernst Barlach
1870-1938, rzeźbiarz, pisarz i rysownik
Ernst Barlach urodził się 2 stycznia 1870 roku w Wedel w Niemczech, a zmarł 24 października 1938 roku w Rostocku w Niemczech. Zajmuje wyjątkową pozycję w niemieckim ekspresjonizmie. Jako grafik, rysownik, pisarz, a przede wszystkim rzeźbiarz, Barlach stworzył kamienie milowe w historii sztuki. Rzeźby Barlacha mają szczególny efekt, ponieważ dążą do ekstremalnego doświadczenia granic i ich przedstawienia. Są to dzieła o wielowarstwowym znaczeniu, w których artysta na pierwszy plan wysunął istotę człowieka oraz to, co stoi ponad nim samym i światem.
Intencja Barlacha jest głęboko zakorzeniona w jego wnętrzu. Ukształtowany przez wojnę i trudne warunki życia, doświadcza zarówno cierpienia, jak i szczęścia. W centrum jego twórczości zawsze znajduje się człowiek: Ecce homo.
„Nie pragnę niczego więcej, jak tylko być artystą, najlepiej jak potrafię. Wierzę, że to, czego nie da się wyrazić poprzez dzieło, może przejść w posiadanie innego poprzez formy. Moja radość i impuls twórczy nieustannie krążą wokół problemów sensu życia i innych wielkich gór w sferze duchowej”. (Ernst Barlach)
W 1925 roku Ernst Barlach został honorowym członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1933 roku został mianowany kawalerem klasy pokoju orderu „Pour le Mérite”. W 1937 roku narodowi socjaliści usunęli jego dzieła z publicznych kolekcji i przestrzeni, nazywając je „sztuką zdegenerowaną”. 24 października 1938 roku Ernst Barlach zmarł w Rostocku.
Obecnie dzieła Ernsta Barlacha stanowią integralną część wiodących muzeów i kolekcji, a jeśli są dostępne, osiągają rekordowe ceny na aukcjach.
„Śpiewający człowiek” stał się najbardziej znaną rzeźbą Ernsta Barlacha, ikoną modernizmu. Zdobi ilustrowane książki i plakaty na całym świecie, a oryginalna edycja jest stałym elementem kolekcji największych muzeów świata, w tym Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MoMA) w Nowym Jorku.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Die originalgetreue Wiederholung eines Kunstwerkes in gleicher Größe und bestmöglicher Material- und Farbgleichheit.
Die Form wird in der Regel direkt vom Original abgenommen, so dass das Replikat auch die feinsten Einzelheiten wiedergibt. Nach der Herstellung des Replikates nach dem am besten geeigneten Verfahren wird die Oberfläche entsprechend dem Original poliert, patiniert, vergoldet oder bemalt.
Ein Replikat von ars mundi ist ein erkennbares Abbild des Originals.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.