Rzeźba "Śpiewak (Śpiewający uczeń klasztoru)" (1931), redukcja w brązie
Rzeźba "Śpiewak (Śpiewający uczeń klasztoru)" (1931), redukcja w brązie
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 egzemplarzy | brąz | patynowany | numerowany | sygnatura | stempel odlewniczy | certyfikat | redukcja | rozmiar 7,5 x 33 x 5 cm (w/h/d) | waga 2,2 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Rzeźba "Śpiewak (Śpiewający uczeń klasztoru)" (1931), redukcja w brązie
"Wspólnota świętych" Ernsta Barlacha: Symbole ludzkiej egzystencji Ernst Barlach był bardzo szanowany jako pisarz i rzeźbiarz figuratywny aż do lat 30. XX wieku. W 1925 roku został honorowym członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W tym okresie stworzył również różne monumentalne pomniki, które stały się znane na całym świecie (w tym "Pomnik Güstrow" i słynny "Pływający Anioł" znajdujący się w katedrze w Güstrow). Jednak w 1934 roku sytuacja się odwróciła. Kiedy Barlach dobiegał sześćdziesiątki, naziści uznali jego dzieła za "zdegenerowane" i usunęli je z muzeów. Stworzone przez niego pomniki zostały zniszczone. Znajdujący się w katedrze w Güstrow "Pływający Anioł" został nawet przetopiony - i gdyby przyjaciele nie ukryli do końca wojny drugiej kopii, dzieło przepadłoby do dziś.
Podobny los spotkał rzeźby "Kobieta na wietrze" i "Śpiewak". Zostały skonfiskowane wraz z około 380 innymi pracami Barlacha. Ich wybawcą był również ich klient: Carl Georg Heise, dyrektor muzeum w Lubece. Zachęcił on Barlacha w 1929 roku do zaprojektowania zespołu rzeźb pod tytułem "Wspólnota świętych" dla zachodniej fasady kościoła św. Katarzyny w Lubece. Miało ich być 16, ale w latach 1930-1932 zrealizowano tylko trzy ("Żebrak", "Śpiewak" i "Kobieta na wietrze"). Trzy inne figury: "The Bound", "The Pilgrim" i "The Hornblower" zachowały się we wstępnych modelach. Carl Georg Heise został zwolniony w 1933 roku, ale zastrzegł istniejące trzy figury jako własność prywatną. W 1939 roku, rok po śmierci Barlacha, zostały mu przekazane i tak przetrwały okres wojny "w pudłach [...] pod werandą w domu mojej teściowej", jak później relacjonował. Dopiero w 1947 r. trafiły do wyznaczonych nisz kościoła św. Katarzyny.
Efekt przestrzenny gotyckiego kościoła i ciasnota nisz jako miejsca instalacji zdeterminowały pomysły Barlacha dotyczące formy. Bliskość średniowiecznej rzeźby jest niewątpliwa. Barlach nie tworzył jednak postaci świętych w ikonografii chrześcijańskiej. Tworzył raczej symbole ludzkiej egzystencji, postacie ludzkie zwrócone ku światu, "cierpiące i przemienione, każdy na swój sposób zmagający się ze swoim Bogiem" (Carl Georg Heise).
Rzeźba "Śpiewak (śpiewający uczeń klasztoru)":
Młody mnich podnosi głos w pozycji wyprostowanej i z arkuszem nut w dłoniach. Główna uwaga skupiona jest na twarzy śpiewaka, ukazującej koncentrację i oddanie Bogu lub boskiej mocy muzyki. Brąz na podstawie pomniejszonego modelu z 1931 roku. Odlewany ręcznie metodą traconego wosku i patynowany. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i z podpisem "E. Barlach" zaczerpniętym z oryginału oraz znakiem odlewni. ars mundi Exclusive Edition, wydana we współpracy z Ernst Barlach Society. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i limitacją. Wymiary 7,5 x 33 x 5 cm (w/h/d), waga 2,2 kg.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Die Skulptur erreichte uns schnell und bestens verpackt. Leider fehlte das Zertifikat. Ich mußte es erst telefonisch anfordern. Schade, sonst wären es 5 Sterne geworden!
Ein guter Guss, wobei eine Reduktion doch immer nicht das Original in seiner künstlerischen Ausstrahlung wieder geben kann.
Hallo, Mit der Skulptur bin ich in jeder Beziehung sehr zufrieden. Das Original an der Katharinenkirche zu Lübeck habe ich mehrfach gesehen. Danke! Mit freundlichem Gruß
O Ernst Barlach
1870-1938, rzeźbiarz, pisarz i rysownik
Ernst Barlach urodził się 2 stycznia 1870 roku w Wedel w Niemczech, a zmarł 24 października 1938 roku w Rostocku w Niemczech. Zajmuje wyjątkową pozycję w niemieckim ekspresjonizmie. Jako grafik, rysownik, pisarz, a przede wszystkim rzeźbiarz, Barlach stworzył kamienie milowe w historii sztuki. Rzeźby Barlacha mają szczególny efekt, ponieważ dążą do ekstremalnego doświadczenia granic i ich przedstawienia. Są to dzieła o wielowarstwowym znaczeniu, w których artysta na pierwszy plan wysunął istotę człowieka oraz to, co stoi ponad nim samym i światem.
Intencja Barlacha jest głęboko zakorzeniona w jego wnętrzu. Ukształtowany przez wojnę i trudne warunki życia, doświadcza zarówno cierpienia, jak i szczęścia. W centrum jego twórczości zawsze znajduje się człowiek: Ecce homo.
„Nie pragnę niczego więcej, jak tylko być artystą, najlepiej jak potrafię. Wierzę, że to, czego nie da się wyrazić poprzez dzieło, może przejść w posiadanie innego poprzez formy. Moja radość i impuls twórczy nieustannie krążą wokół problemów sensu życia i innych wielkich gór w sferze duchowej”. (Ernst Barlach)
W 1925 roku Ernst Barlach został honorowym członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1933 roku został mianowany kawalerem klasy pokoju orderu „Pour le Mérite”. W 1937 roku narodowi socjaliści usunęli jego dzieła z publicznych kolekcji i przestrzeni, nazywając je „sztuką zdegenerowaną”. 24 października 1938 roku Ernst Barlach zmarł w Rostocku.
Obecnie dzieła Ernsta Barlacha stanowią integralną część wiodących muzeów i kolekcji, a jeśli są dostępne, osiągają rekordowe ceny na aukcjach.
„Śpiewający człowiek” stał się najbardziej znaną rzeźbą Ernsta Barlacha, ikoną modernizmu. Zdobi ilustrowane książki i plakaty na całym świecie, a oryginalna edycja jest stałym elementem kolekcji największych muzeów świata, w tym Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MoMA) w Nowym Jorku.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Ruch artystyczny, który zastąpił impresjonizm na początku XX wieku.
Ekspresjonizm to niemiecka forma rewolucji artystycznej w malarstwie, grafice i rzeźbie, której prekursorami byli Paul Cézanne, Vincent van Gogh i Paul Gauguin pod koniec XIX wieku. Ekspresjoniści starali się dotrzeć do podstawowych elementów malarstwa. Używając żywych, nieprzerwanych kolorów na dużych obszarach, podkreślając linie i dążąc do sugestywnej ekspresji, walczyli z artystycznym gustem ustanowionym przez burżuazję.
Najważniejszymi przedstawicielami ekspresjonizmu byli założyciele "Die Brücke": Ernst Ludwig Kirchner, Erich Heckel, Karl Schmidt-Rottluff, Max Pechstein, Otto Mueller i Franz Marc, August Macke i inni.
Mistrzami wiedeńskiego ekspresjonizmu są Egon Schiele i Oskar Kokoschka. Wśród rzeźbiarzy najbardziej znany jest Ernst Barlach.
Fowizm jest francuską formą ekspresjonizmu.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.