Rzeźba "Wędrowiec na wietrze" (1934), redukcja w brązie
Rzeźba "Wędrowiec na wietrze" (1934), redukcja w brązie
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 egzemplarzy | numerowana | sygnatura | znak jakości | certyfikat | brąz | cyzelowany | polerowany | patynowany | redukcja | rozmiar 33 x 16 x 5 cm (wys./szer./gł.) | waga 2,6 kg
Wideo
Szczegółowy opis
Rzeźba "Wędrowiec na wietrze" (1934), redukcja w brązie
W 1934 roku Barlach stworzył imponujące dzieło zatytułowane "Wędrowiec na wietrze", które jest jednym z jego najważniejszych, najpopularniejszych i najlepiej opisanych dzieł. Przez dziesięciolecia twórczości Barlacha widzowi przedstawiane są losy istot ludzkich w charakterystycznych, fundamentalnych stanach umysłu. Wszystkie jego prace przepełnione są głęboką zadumą, współodczuwaniem człowieczeństwa, refleksją i kontemplacją. Wobec nawałnicy zniszczeń dzieł Barlacha od 1934 roku, "Wędrowiec na wietrze" dosłownie się broni. Rzeźba powstała na podstawie rysunku z 1927 roku, który artysta wiernie odtworzył. Lewą ręką trzyma czapkę na głowie, prawą zapina płaszcz wokół ciała. Widok z lewej strony ilustruje dynamiczny ruch do przodu poprzez fałdę draperii w szacie, podkreślając stojącą nogę, która zapewnia siłę do następnego kroku. Prawa strona, z postumentem i fałdami szaty, jest bardziej spokojna, bardziej zamyślona, jakby myśli tutaj rodziły się z tęsknoty, zmuszając do odejścia. Twarz wędrowca i jego wyraz są szczególnie ważne. Widać na niej wolę walki i determinację. Rzeźba staje się pomnikiem odwagi, oporu i wiary w siebie. Praca "Wanderer in the Wind" jest desperackim zaangażowaniem w wolność i opór. To właśnie sprawia, że dzieło jest tak wyjątkowo cenne i niestety ponadczasowe w swojej aktualności. (Dr Friedhelm Häring, były dyrektor i kurator muzeum) Szlachetna rzeźba z brązu, odlana w procesie traconego wosku, ręcznie cyzelowana, polerowana i patynowana. Uformowana z oryginału i zmniejszona (redukcja). Otwarty tył. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i z podpisem "E. Barlach" zaczerpniętym z oryginału oraz znakiem odlewni. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i certyfikatem ograniczenia. Wymiary 33 x 16 x 5 cm (wys./szer./gł.). Waga 2,6 kg. ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Ernst Barlach
1870-1938, rzeźbiarz, pisarz i rysownik
Ernst Barlach urodził się 2 stycznia 1870 roku w Wedel w Niemczech, a zmarł 24 października 1938 roku w Rostocku w Niemczech. Zajmuje wyjątkową pozycję w niemieckim ekspresjonizmie. Jako grafik, rysownik, pisarz, a przede wszystkim rzeźbiarz, Barlach stworzył kamienie milowe w historii sztuki. Rzeźby Barlacha mają szczególny efekt, ponieważ dążą do ekstremalnego doświadczenia granic i ich przedstawienia. Są to dzieła o wielowarstwowym znaczeniu, w których artysta na pierwszy plan wysunął istotę człowieka oraz to, co stoi ponad nim samym i światem.
Intencja Barlacha jest głęboko zakorzeniona w jego wnętrzu. Ukształtowany przez wojnę i trudne warunki życia, doświadcza zarówno cierpienia, jak i szczęścia. W centrum jego twórczości zawsze znajduje się człowiek: Ecce homo.
„Nie pragnę niczego więcej, jak tylko być artystą, najlepiej jak potrafię. Wierzę, że to, czego nie da się wyrazić poprzez dzieło, może przejść w posiadanie innego poprzez formy. Moja radość i impuls twórczy nieustannie krążą wokół problemów sensu życia i innych wielkich gór w sferze duchowej”. (Ernst Barlach)
W 1925 roku Ernst Barlach został honorowym członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Monachium. W 1933 roku został mianowany kawalerem klasy pokoju orderu „Pour le Mérite”. W 1937 roku narodowi socjaliści usunęli jego dzieła z publicznych kolekcji i przestrzeni, nazywając je „sztuką zdegenerowaną”. 24 października 1938 roku Ernst Barlach zmarł w Rostocku.
Obecnie dzieła Ernsta Barlacha stanowią integralną część wiodących muzeów i kolekcji, a jeśli są dostępne, osiągają rekordowe ceny na aukcjach.
„Śpiewający człowiek” stał się najbardziej znaną rzeźbą Ernsta Barlacha, ikoną modernizmu. Zdobi ilustrowane książki i plakaty na całym świecie, a oryginalna edycja jest stałym elementem kolekcji największych muzeów świata, w tym Muzeum Sztuki Nowoczesnej (MoMA) w Nowym Jorku.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Nie w pełni trójwymiarowa grafika wyrzeźbiona z kamiennego lub drewnianego panelu.
Istnieją różne stopnie płaskorzeźby w zależności od stopnia projekcji. Zakres ten obejmuje płaskorzeźby i płaskorzeźby wysokie. Płaskorzeźba zatopiona jest powszechną formą płaskorzeźb w starożytnym Egipcie, w której przedstawione sceny zostały wycięte w powierzchni kamienia lub drewna.
Do najbardziej znanych płaskorzeźb należą dzieła florenckiego mistrza Lorenzo Ghibertiego. Stworzył on między innymi parę złoconych drzwi z brązu w baptysterium we Florencji, nazwanych przez Michała Anioła „Bramami Raju”.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.