Rzeźba "Mój jednorożec Pegaz", brąz
Rzeźba "Mój jednorożec Pegaz", brąz
Szybkie informacje
limitowany, 300 egzemplarzy | numerowany | sygnowany | brąz | cyzelowany | patynowany | rozmiar 39 x 19 x 29 cm (wys./szer./gł.) | waga 9,38 kg
Szczegółowy opis
Rzeźba "Mój jednorożec Pegaz", brąz
Ernst Fuchs połączył dwa mityczne stworzenia w formie koni: jednorożca i skrzydlatego konia Pegaza. Zwłaszcza w heraldyce jednorożec jest zwykle przedstawiany jako "skaczący" w pozycji pionowej. Teraz Fuchs wznosi go całkowicie w powietrze jako Pegaza. Idealistyczny Pegaz jest również uważany za źródło inspiracji, ponieważ uderzenie kopytem w górę powoduje, że muzom wyskakuje wiosenny Hippukrene. W rzeczywistości zarówno Pegaz, jak i jednorożec pojawiły się już na niebie jako konstelacje, a Pegaz graniczy z konstelacją łabędzia: jeśli spojrzysz na róg na czole rzeźby Ernsta Fuchsa, zauważysz, że nie jest on prosty, ale zakrzywiony jak szyja łabędzia.
"Stały towarzysz mojej sztuki, jednorożec, jest również inicjatorem wszystkich przemian. Jednorożec jest zwiastunem moich wysiłków, by stworzyć kompletne dzieło sztuki. Teraz wzniósł się i stał się Pegazem. W mojej pracy te dwa mity połączyły się. Nawet róg stał się rozpoznawalny w swoim podobieństwie do łabędzia Lohengrina jako znaku jego przybycia z Graala. Mój jednorożec Pegaz jest symbolem nowego wymiaru mojej sztuki i jej podsumowania w całości dzieła. Przyjaciołom mojej sztuki, a zwłaszcza Tobie - z najszczerszym oddaniem." (Ernst Fuchs) Edycja z brązu, odlana w procesie traconego wosku, ręcznie cyzelowana i patynowana. Limitowana do 300 numerowanych i podpisanych egzemplarzy. Wymiary 39 x 19 x 29 cm (wys./szer./gł.). Waga 9,38 kg.
O Ernst Fuchs
1930–2015
Ernst Fuchs, urodzony w Wiedniu w 1930 roku, już w latach 1946–1947, jeszcze podczas studiów w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu, prezentował swoje prace publiczności wraz z innymi młodymi artystami. Był jednym ze współzałożycieli wiedeńskiej szkoły realizmu fantastycznego.
Ten nurt artystyczny powstał w Wiedniu około 1945 roku i celowo odgraniczał się od sztuki abstrakcyjnej. W swoich dziełach artyści nawiązywali do francuskiego surrealizmu, doświadczeń Nowej Obiektywności i malarstwa metafizycznego, a także do elementów fantastycznych w przedwojennej sztuce wiedeńskiej. Twórczość Ernsta Fuchsa wywarła decydujący wpływ na nasze rozumienie sztuki XX wieku.
Motywy te to złożone alegorie przedstawiające ludzkie cierpienia na pograniczu życia i śmierci. Dominują tu przedstawienia biblijne i mitologiczne. Motywy ze Starego i Nowego Testamentu są celowo enigmatyczne i wizjonerskie w swojej ekspresji. Zagadki te mają przynieść wiedzę i rozwiązanie zarówno widzowi, jak i samemu artyście.
Jego zaangażowanie w różnorodne tradycje artystyczne doprowadziło go do historyzmu. Mieszał style, niekiedy w sposób polemiczny. W swojej pierwszej książce „Architectura Caelestis: Obrazy ukrytej doskonałości stylów”, opublikowanej po raz pierwszy w 1964 roku, przedstawił swoją koncepcję artystyczną.
Pełne wyobraźni obrazowe wynalazki, często zniekształcone przez elementy surrealistyczne, przywołują coś mistycznego, a często także erotycznego. Cała twórczość Fuchsa jest nieustannie przesiąknięta motywami biblijnymi. Wszystkie one osiągają kulminację w wyjątkowej książce – Biblii Ernsta Fuchsa.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.