Obraz "Stolik kawowy" (1923), oprawiony w ramę

Kiedy strach człowieka staje się zbyt wielki, a sens życia jest nie tylko zagrożony, ale wręcz odebrany, często widzi się tylko jedno wyjście: dobrowolną śmierć. Tak właśnie stało się w przypadku Ernsta Ludwiga Kirchnera, który 15 czerwca 1938 roku odebrał sobie życie strzałem z pistoletu na górskiej halce nad Davos. Wcześniej jednak, w obawie przed inwazją wojsk niemieckich, zniszczył swoje klocki drzeworytnicze oraz znaczną część swoich rzeźb.

Kirchner urodził się 6 maja 1880 roku w Aschaffenburgu w Niemczech, ale 13 października 1918 roku przeniósł się do Szwajcarii. Po kilku pobytach w sanatoriach w Niemczech z powodu ciężkiej depresji i nadużywania narkotyków jego przyjaciele skierowali go do lekarza Ludwiga Spenglera w Davos.

Pierwsza wojna światowa, do której Kirchner zgłosił się na ochotnika, wywołała u niego lęk. Jego „Autoportret jako żołnierz” z 1915 roku był świadectwem jego wewnętrznego stanu umysłu.

Kirchner był malarzem, który zawsze przedstawiał swoje najbliższe otoczenie w technice olejnej, drzeworytu, akwaforty, a także rzeźby. Dlatego też jego twórczość dzieli się na kilka faz. Jako współzałożyciel grupy artystycznej „Die Brücke” w 1905 roku reprezentował bardzo barwny i ekspresyjny styl malarski, którego tematykę stanowiły głównie tzw. „aktów kwadransowych”, a także sceny miejskie z Drezna i Berlina. Wraz z „odkryciem” malarstwa plenerowego akty przeniosły się z pracowni na świeże powietrze – w 1904 roku nad jeziora w Moritzburgu, a od 1908 roku na wyspę Fehmarn.

Po rozwiązaniu grupy „Die Brücke” w 1913 roku Kirchner wybrał berlińskie sceny uliczne jako nowy motyw, przedstawiając środowisko kokotek za pomocą mocnych pociągnięć pędzla i czarnych konturów. Przez długi czas krytyczne spojrzenie na marginesowe grupy społeczne zastąpiło jego rajskie pejzaże.

Dopiero po powrocie do Szwajcarii odnalazł wewnętrzny spokój i równowagę. Jego szwajcarskie obrazy z lat 20. XX wieku urzekają harmoniami kolorystycznymi i płynnymi formami.

Oprócz malarstwa i grafiki artysta, który mieszkał w alpejskiej chatce, poświęcił się również rzeźbie. Jednak dojście do władzy narodowych socjalistów i uznanie 639 jego dzieł za „sztukę zdegenerowaną” ponownie podsyciło lęki wrażliwego artysty i doprowadziło go do tragedii.