Obraz „Poissons” (1956)

Przed pierwszą wojną światową, w 1908 roku we Francji narodził się kubizm, którego ojcami założycielami byli Georges Braque, urodzony 13 maja 1882 roku w Argenteuil w departamencie Val-d’Oise, oraz jego przyjaciel i towarzysz Pablo Picasso. Po powrocie z wojny Braque podążał jednak innymi ścieżkami artystycznymi niż Picasso, co z kolei zbliżyło go do Henriego Laurensa i Juana Grisa.

Gitara, wazony i stoły były głównymi motywami w obrazach kubistycznych. Czyste kolory, które wciąż dominowały w jego wczesnych fowistycznych pejzażach, ustępują miejsca szaro-brązowej palecie barw. Jako przeciwwagę dla kubizmu Braque rozwinął technikę kolażu, tworząc nową rzeczywistość obrazową z fragmentów tapet i wycinków z gazet. W latach 30. ponownie pojawiły się pejzaże, które jednak charakteryzowały się kompozycją przypominającą martwą naturę. Od 1938 roku ważnym tematem dla artysty stała się tradycyjna motywika pracowni, wzbogacona o motyw ptaków o mistycznym wydźwięku.

W ostatnich latach życia artysta prezentował się nie tylko jako malarz i rzeźbiarz, ale także jako projektant biżuterii. Jego „Bijou Braque” łączyło sztukę jubilerską z artystycznymi aspiracjami twórcy. W ponad 100 projektach wykorzystał motywy greckie. Kilkanaście z nich zostało nawet zakupionych przez państwo francuskie. Jego twórczość cieszyła się tak wielkim uznaniem, że w 1961 roku stał się pierwszym artystą, któremu jeszcze za życia poświęcono wystawę w Luwrze. Kiedy Braque zmarł 31 sierpnia 1963 roku w Paryżu, francuski minister kultury André Malraux po raz kolejny jasno określił jego status: „W Luwrze czuje się jak w domu, mając takie samo prawo, jak Anioł z Reims w swojej katedrze”.

Nakładające się na siebie elementy i nasycenie barw w dziełach Braque’a nie sprawiają wrażenia intensywnej przestrzenności, lecz stanowią integralną część płaszczyzny obrazu. Dlatego jego obrazy wydają się estetyczne i wrażliwe. Jego prace „pobudzają” zmysł wzroku, a wrażenie obrazowe jest zawsze wieloznaczne. Motywy rozpływają się w barwnych i formalnych strukturach. Forma jest autonomiczna, a jednocześnie wkomponowana w większe konstelacje. Wszystkie najważniejsze muzea eksponują jego prace w eksponowanych miejscach.