Obraz "Wiosenny dzień" (1897/98), oprawiony w ramę
Obraz "Wiosenny dzień" (1897/98), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
reprodukcja na papierze | oprawiona | passe-partout | szkliwiona | rozmiar 35,5 x 52 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Wiosenny dzień" (1897/98), oprawiony w ramę
Oryginał: 1897/98, olej na płótnie, 70 x 120 cm, Kunsthalle Bremen.
Wysokiej jakości edycja na papierze. Oprawiony w ramę z litego drewna w kolorze srebrnym z passe-partout, przeszklony. Rozmiar 35,5 x 52 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Hans am Ende
W 1889 roku Hans am Ende wraz z Fritzem Mackensenem, Otto Modersohnem, Fritzem Overbeckiem, Heinrichem Vogelerem i Carlem Vinnenem współzałożył kolonię artystyczną w Worpswede. Udział tej niewielkiej grupy w Monachijskiej Wspólnej Wystawie Artystów w 1895 roku przyniósł jej wyróżnienia i zakupy dzieł, a tym samym przełom artystyczny.
Hans am Ende, urodzony 31 grudnia 1864 roku w Trewirze, w latach 1884–1889 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, z dwuletnią przerwą. Osobista znajomość z Fritzem Mackensenem, który przypadkowo odkrył nieznaną wioskę rolniczą w Teufelsmoor na północ od Bremy, skłoniła Ende do osiedlenia się na stałe w Worpswede w 1889 roku.
W swoich obrazach o intensywnej kolorystyce Hans am Ende skupiał się głównie na krajobrazach wrzosowiskowych. Znajdował się tu z dala od akademickiego środowiska artystycznego i doświadczał natury w sposób, który od razu urzekał. Uchwycił surowy krajobraz w nastrojowych, delikatnych obrazach przyrodniczych.
W późniejszej twórczości motywem przewodnim stały się szwajcarskie wysokie góry. Spędził tam ostatnie lata życia i zmarł w 1918 roku.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.