Popiersie "Dziecko Worpswede", redukcja w brązie
Popiersie "Dziecko Worpswede", redukcja w brązie
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 490 egzemplarzy | numerowana | znak odlewniczy | certyfikat | brąz | patynowany | redukcja | wymiary 20,5 x 20 x 11,5 cm (wys./szer./gł.) | waga ok. 2,1 kg
Szczegółowy opis
Popiersie "Dziecko Worpswede", redukcja w brązie
Studia akademickie w Monachium okazały się dla Hansa am Ende nieudane, wręcz paraliżujące. Zamiast w klasie, znalazł więcej inspiracji w Schackgalerie i Pinakotece. Fascynowało go studiowanie anatomii. W ten sposób wielokrotnie koncentrował się na portretach (głowy) poprzez rysowanie, akwafortę i modelowanie. Jego "Dziecko z Worpswede" jest precyzyjnym portretem, a także nutą tajemniczego początku.
Rzeźba z brązu, patynowana. Odlana ręcznie metodą traconego wosku. Forma została pobrana bezpośrednio z oryginału w gipsie i zmniejszona (redukcja). We współpracy z Kunsthalle Bremen. Limitowana edycja 490 egzemplarzy, indywidualnie numerowanych i oznaczonych pieczęcią odlewni. Z numerowanym certyfikatem autentyczności i ograniczeniem. Wymiary 20,5 x 20 x 11,5 cm (wys./szer./gł.). Waga ok. 2,1 kg. ars mundi Exclusive Edition.
"Jako współzałożyciel kolonii artystów Worpswede, Hans am Ende ma szczególne znaczenie dla kolekcji Kunsthalle Bremen, ponieważ jego prace były tu wystawiane już w 1895 roku. Dziś jest on reprezentowany w naszej kolekcji przez ważne obrazy pejzażowe, liczne prace na papierze, a także rzeźbę "Worpswede Child". Niezwykle delikatny i szczegółowy portret dziewczynki emanuje urzekającym spokojem, a jednocześnie oddaje wielki kunszt Hansa am Ende. Cieszę się, że ten wspaniały portret jest teraz dostępny dla szerszego grona kolekcjonerów dzięki tej wysokiej jakości reprodukcji". (Prof. Dr Christoph Grunenberg, dyrektor Kunsthalle Bremen)
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Hans am Ende
W 1889 roku Hans am Ende wraz z Fritzem Mackensenem, Otto Modersohnem, Fritzem Overbeckiem, Heinrichem Vogelerem i Carlem Vinnenem współzałożył kolonię artystyczną w Worpswede. Udział tej niewielkiej grupy w Monachijskiej Wspólnej Wystawie Artystów w 1895 roku przyniósł jej wyróżnienia i zakupy dzieł, a tym samym przełom artystyczny.
Hans am Ende, urodzony 31 grudnia 1864 roku w Trewirze, w latach 1884–1889 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Monachium, z dwuletnią przerwą. Osobista znajomość z Fritzem Mackensenem, który przypadkowo odkrył nieznaną wioskę rolniczą w Teufelsmoor na północ od Bremy, skłoniła Ende do osiedlenia się na stałe w Worpswede w 1889 roku.
W swoich obrazach o intensywnej kolorystyce Hans am Ende skupiał się głównie na krajobrazach wrzosowiskowych. Znajdował się tu z dala od akademickiego środowiska artystycznego i doświadczał natury w sposób, który od razu urzekał. Uchwycił surowy krajobraz w nastrojowych, delikatnych obrazach przyrodniczych.
W późniejszej twórczości motywem przewodnim stały się szwajcarskie wysokie góry. Spędził tam ostatnie lata życia i zmarł w 1918 roku.
Stop miedzi z innymi metalami (zwłaszcza z cyną) używany od czasów starożytnych. Jest to idealny metal do wysokiej jakości odlewów artystycznych, zdolnych przetrwać tysiąclecia.
Podczas odlewania brązu artysta zwykle stosuje technikę traconego wosku, która sięga ponad 5000 lat wstecz. Jest to najlepsza, ale i najbardziej skomplikowana metoda produkcji rzeźb.
Najpierw artysta tworzy model swojego dzieła. Model ten jest osadzany w płynnej masie z gumy silikonowej. Po zastygnięciu materiału, model jest wycinany, pozostawiając formę negatywową. Płynny wosk jest następnie wlewany do formy negatywowej. Po ostygnięciu woskowy odlew jest wyjmowany z formy, zaopatrzony we wlewki i zanurzany w masie ceramicznej. Masa ceramiczna jest utwardzana w piecu, gdzie wosk topi się (utrata formy).
Na koniec gotowa jest forma negatywowa, do której wlewany jest roztopiony brąz o temperaturze 1400°C. Po ostygnięciu brązu ceramiczna skorupa jest rozbijana, co powoduje ponowne utworzenie rzeźby.
Następnie odlewy są usuwane, powierzchnie są polerowane, patynowane i numerowane przez artystę lub specjalistę, zgodnie z jego instrukcjami. W ten sposób każdy odlew jest oryginalnym dziełem.
W przypadku odlewów z brązu niższej jakości często stosuje się metodę odlewania w piasku, która jednak nie osiąga wyników bardziej skomplikowanej techniki traconego wosku pod względem właściwości powierzchni i jakości.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.
Termin określający obiekt artystyczny (rzeźbę, instalację), który zgodnie z intencją artysty jest produkowany w wielu egzemplarzach w ramach limitowanej i numerowanej edycji.
Wielokrotności umożliwiają "demokratyzację" sztuki, czyniąc dzieło dostępnym i przystępnym cenowo dla szerszej publiczności.
Plastyczne dzieło sztuki rzeźbiarskiej wykonane z drewna, kamienia, kości słoniowej, brązu lub innych metali.
Podczas gdy rzeźby wykonane z drewna, kości słoniowej lub kamienia są rzeźbione bezpośrednio z bloku materiału, w przypadku odlewów z brązu najpierw przygotowywany jest model roboczy. Zazwyczaj jest on wykonany z gliny lub innych łatwo formowalnych materiałów.
Okresem świetności rzeźby po starożytności greckiej i rzymskiej był renesans. Impresjonizm dał nowy impuls sztuce rzeźbiarskiej. Współcześni artyści, tacy jak Jorg Immendorf, Andora i Markus Lupertz, również wzbogacili rzeźby o wybitne dzieła.