Obraz "Regaty" (1895), oprawiony w ramę

Pejzaż morski to gatunek sam w sobie. Wywodzący się ze zrozumiałej dumy z posiadania bogatych armatorów, którzy chcieli, aby ich statki były przedstawiane na obrazach, z czasem stał się tematem, który fascynował wielkich malarzy per se, inspirując ich nawet do niewiarygodnych eksperymentów artystycznych - wystarczy pomyśleć o Williamie Turnerze. Ale modernizm również kochał statki i morze. Na przykład wielki pointylista Henri-Edmond Cross (1856-1910) i, pokolenie później, "wyjątkowy" Paul Klee (1879-1940). Henri-Edmond Cross: "Regaty": żaglówki przed Saint Clair, Cap Nègre w tle. Oryginał: 1895, olej na płótnie, Sotheby's London, lot 40.

Edycja przeniesiona bezpośrednio na płótno artysty w procesie Fine Art Giclée i naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 499 egzemplarzy, numerowana, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, biało-złotą ramę z litego drewna. Rozmiar 63 x 84 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.

Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]

Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.

> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi

Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".

Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.

Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.

Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.

Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.

Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.

Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.

Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.

Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.