Obraz "Zagrożony łabędź" (ok. 1650), oprawiony w ramę

Łabędź zaciekle broni swojego gniazda przed psem. W późniejszych wiekach konflikt ten był interpretowany jako alegoria polityczna: Biały łabędź był postrzegany jako symbol holenderskiego męża stanu Johana de Witta (zamordowanego w 1672 roku), chroniącego kraj przed wrogami. To znaczenie zostało przypisane obrazowi, gdy stał się pierwszym nabytkiem, który wszedł do Nationale Kunstgalerij (poprzednik Rijksmuseum) w 1800 r. Oryginał: ok. 1650, olej na płótnie, 144 x 171 cm. Reprodukcja przy użyciu procesu Fine Art Giclée bezpośrednio na płótnie artysty i zamontowana na blejtramie w celu uzyskania doskonałej, autentycznej reprodukcji. Limitowana edycja 199 egzemplarzy, numerowana na odwrocie, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, złotą ramę z litego drewna z metalowymi liśćmi. Rozmiar około 67 x 78 cm (wys./szer.).

Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]

Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.

Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.

Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.

Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.

Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".

Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.

Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.