Obraz "Wazon z kwiatami" (ok. 1670)
Obraz "Wazon z kwiatami" (ok. 1670)
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 kopii | numerowana | podpisany certyfikat | reprodukcja na aluminiowym dibondzie za szkłem akrylowym | rozmiar 70 x 49 cm (wys./szer./wys.) | urządzenie do zawieszania
Szczegółowy opis
Obraz "Wazon z kwiatami" (ok. 1670)
Oryginał: ok. 1670, olej na płótnie, 74 x 52,5 cm, Mauritshuis, Haga, Holandia.
Edycja za szkłem akrylowym o grubości 3 mm na płycie aluminiowej. Limitowana do 980 egzemplarzy i numerowana. Zawiera podpisany certyfikat. Rozmiar 70 x 49 cm (wys./szer.). Z urządzeniem do zawieszania. Ze względu na gładką powierzchnię mogą występować odbicia w zależności od padania światła. ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Jan Davidsz de Heem
Jan Davidsz de Heem (1606–1683/1684) był najwybitniejszym przedstawicielem wielkiej holendersko-flamandzkiej rodziny artystów. Jego styl malarski nie miał sobie równych pod względem elegancji i wyrafinowania.
Słynie z martwych natur, zwłaszcza tych przedstawiających motywy kwiatów i owoców w stylu szkoły holenderskiej. Łączył mikroskopijną precyzję wykonania z najpiękniejszymi kompozycjami. Malował głównie wazony z bukietami, często uzupełnione o owady i motyle.
Forma prezentacji preferowana przez profesjonalnych fotografów i organizatorów wystaw. Coraz częściej artyści tworzą dzieła na tym nośniku wykonanym z zaawansowanego technologicznie kompozytu aluminiowego. Metaliczna powierzchnia tworzy syntezę z kolorami. Białe obszary obrazu mienią się matowo-metalicznie w zależności od źródła światła, nadając obrazowi elegancki i purystyczny wygląd. Dzięki bezpośredniej pigmentacji kolorów szczegóły są odwzorowane z najwyższą precyzją. Alu-Dibond jest trwały i odporny na działanie czynników zewnętrznych.
> Obrazy na płytach Alu-Dibond
Termin używany do opisania sztuki XVII wieku. Styl barokowy, który powstał w Rzymie około 1600 roku, szybko rozprzestrzenił się w sztukach wizualnych, literaturze i muzyce niemal w całej Europie, utrzymując się w sztukach wizualnych do 1770 roku. Ostatnią fazę tego stylu charakteryzuje rokoko.
Charakterystyczne cechy to: pulsujący ruch wszystkich form, zniesienie granic między architekturą, malarstwem i rzeźbą, co doprowadziło do powstania typowego „Gesamtkunstwerk” („dzieła sztuki totalnej”), a przede wszystkim celowe wykorzystanie światła, które stało się ważnym elementem artystycznym. Podporządkowanie poszczególnych części całości spowodowało powstanie jednolitej, ale dynamicznej przestrzeni, co w pełni wyraża się w wspaniałych budynkach tego okresu.
Sztuka barokowa, z jej zamiłowaniem do wielkości, przepychu i pędzącej obfitości, wyraźnie odzwierciedla pragnienie reprezentacji, które było przedmiotem zainteresowania świeckich i kościelnych, zwłaszcza katolickich mecenasów wzmocnionych przez kontrreformację. W malarstwie cechy charakterystyczne baroku przejawiają się w malarstwie ołtarzowym i sufitowym, scenach historycznych i portretach.
Typowymi przedstawicielami tego nurtu są tacy artyści, jak Anthony van Dyck, Peter Paul Rubens, a także Gian Lorenzo Bernini w dziedzinie rzeźby.