Obraz "Wieczorne słońce, Biarritz" (1906), wersja oprawiona w czarno-srebrną ramę
Obraz "Wieczorne słońce, Biarritz" (1906), wersja oprawiona w czarno-srebrną ramę
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 980 kopii | numerowana | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 52 x 76 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Wieczorne słońce, Biarritz" (1906), wersja oprawiona w czarno-srebrną ramę
Oryginał: 1906, olej na płótnie, 62 x 94 cm, Institut Valencia d'Art Modern, Walencja.
Edycja przeniesiona bezpośrednio na płótno artysty przy użyciu procesu Fine Art Giclée i naciągnięta na blejtram. Limitowana edycja 980 egzemplarzy, numerowana, z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną ramę z litego drewna w kolorze czarnym i srebrnym. Rozmiar 52 x 76 cm (wys./szer.). ars mundi Exclusive Edition.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Joaquín Sorolla y Bastida
1863–1923
Joaquín Sorolla y Bastida jest jednym z najważniejszych hiszpańskich malarzy i rysowników nurtu impresjonizmu.
Jego talent rysunkowy został dostrzeżony już w młodym wieku. Dlatego też rodzina umożliwiła mu zdobycie wykształcenia artystycznego w hiszpańskiej akademii sztuki Real Academia de Bellas Artes de San Carlos de Valencia. Podczas pobytu studyjnego w Rzymie w 1885 roku został uczniem hiszpańskiego malarza Francisco Pradilli y Ortiza. W tym samym roku po raz pierwszy udał się do Paryża. Dzieła francuskich impresjonistów wywarły trwały wpływ na młodego artystę. Po powrocie do Hiszpanii Sorolla osiadł w Madrycie i początkowo zajmował się tematyką historyczną. Wpływ impresjonizmu rozjaśnił jego paletę barw i w kolejnych latach coraz bardziej oddziaływał na wybierane przez niego motywy.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.