Tote bag "Black Pattern"
Tote bag "Black Pattern"
Szybkie informacje
100% poliester z recyklingu | rozmiar 50 x 42 cm (wys./szer.) | długość uchwytu 27 cm | zawiera dodatkową kieszeń | wodoodporny | maks. obciążenie 20 kg | pranie ręczne
Szczegółowy opis
Tote bag "Black Pattern"
Dynamiczny nadruk na całej powierzchni z charakterystycznymi dla Haringa postaciami, ruchem i rytmem. Lekka, wykonana z materiałów pochodzących z recyklingu i nieskończenie wyrazista - sztuka do noszenia przy sobie.
Torba wykonana w 100% z poliestru pochodzącego z recyklingu. Rozmiar 50 x 42 cm (wys./szer.). Długość rączki 27 cm. W zestawie dodatkowa torba zapinana na zamek błyskawiczny (12 x 12 cm). Wodoodporna. Wytrzymuje obciążenie do 20 kg. Zalecane pranie ręczne. © Fundacja Keitha Haringa. Licencjonowane przez Artestar, Nowy Jork.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Keith Haring
1958–1990
W Nowym Jorku w latach 80. z nieznanego dotąd środowiska wyłonił się ruch artystyczny, który do dziś inspiruje młodych artystów swoim anarchicznym charakterem i zapadającym w pamięć językiem wizualnym: wraz z pojawieniem się graffiti Keitha Haringa narodziła się sztuka uliczna, a jego charakterystyczne postacie stały się częścią kultury masowej.
Graffiti to kolorowe, symboliczne malowidła pojawiające się w publicznych przestrzeniach na świeżym powietrzu, które dziś stanowią część naszego codziennego życia, choć często postrzegane są jako utrudnienie. Już w latach 70. młodzi ludzie malowali sprayem słowa, logo i postacie o grubych konturach, przypominające bohaterów komiksów, na ścianach stacji nowojorskiego metra, aby wyrazić swój sprzeciw społeczny.
Keith Haring, urodzony w 1958 roku w Kutztown w Pensylwanii, identyfikował się z „stylem, gustem i kolorystyką” tych artystów. W 1981 roku rozpoczął swoją działalność graffitiową w nowojorskim metrze po ukończeniu studiów artystycznych w School of Visual Arts w Nowym Jorku i Pittsburghu pod koniec lat 70. Nie należał zatem do tych artystów, którzy zaczynali jako artyści uliczni, a następnie zostali odkryci; jako wykształcony malarz traktował ulice raczej jako płótno.
Swoje zamiłowanie do równomiernego wypełniania powierzchni obrazu sekwencjami postaci przypominającymi rapport dzielił ze swoimi wzorami do naśladowania z kręgu amerykańskiego ekspresjonizmu abstrakcyjnego. Po swoim udziale w wystawie documenta w Kassel w 1982 roku zaprzyjaźnił się i nawiązał współpracę z artystą pop-artu Andym Warholem.
Keith Haring skomercjalizował swój styl w swoim sklepie „Pop Shop”, który otworzył w 1988 roku. Sprzedawał tam przede wszystkim motyw zwinnej postaci niemowlęcia „Radiant Child”, promieniującej radością życia i optymizmem, w postaci nadruków na koszulkach. Wykorzystywał również swój sukces artystyczny do promowania nietypowych koncepcji.
Keith Haring był zakażony wirusem powodującym zespół nabytego niedoboru odporności (AIDS) i zwracał uwagę na tę chorobę w licznych kampaniach. Keith Haring zmarł w wieku 31 lat na skutek powikłań związanych z AIDS.
Na początku lat pięćdziesiątych XX wieku pewien ruch zawładnął sceną kulturalną. Młodzi artyści z USA i Wielkiej Brytanii niezależnie zerwali ze wszystkimi tradycjami twórczości artystycznej, dając początek nowemu ruchowi artystycznemu w sztuce nowoczesnej.
W Stanach Zjednoczonych Roy Lichtenstein, Andy Warhol, Tom Wesselmann i James Rosenquist szukali swoich tematów w świecie reklamy i komiksów, w kulturze gwiazd i anonimowej kulturze miejskiej. Dzięki jaskrawym kolorom, nadmiernemu wymiarowaniu i manipulowaniu perspektywą głębi stworzyli nowe prowokacyjne prace. Richard Hamilton i Eduardo Paolozzi stali się pionierami pop-artu w Anglii dzięki słynnej wystawie "This is Tomorrow" w londyńskiej Whitechapel Art Gallery. W latach 60. w ich ślady poszli David Hockney, Allan Jones, Peter Phillips i Derek Boshier.