Kolczyki na sztyfcie „Trwałość pamięci” (1931) – według Salvadora Dalíego

Dla Salvador Dalí malarstwo jest wizualizacją jego fantazji, inspirowanej rzeczywistością stworzoną przez niego samego. Dla niego sny i halucynacje są prawdziwym światem. Tematyka jego dzieł jest naznaczona ciągłą introspekcją i wpływem psychoanalizy Freuda.

Główny przedstawiciel surrealizmu werystycznego rozpoczął naukę w Akademii w Madrycie, ale został z niej wydalony z powodu swojego buntowniczego zachowania. Nadal jednak studiował obrazy dawnych mistrzów, których motywy odnajdują się w jego własnych dziełach. Jego wczesna twórczość charakteryzuje się wpływami kubizmu i włoskiego futuryzmu.

Dzięki pośrednictwu Miró w 1928 roku dołączył do kręgu surrealistów. Tam poznał Galę, muzę surrealistów. Została ona jego partnerką życiową i modelką wielu obrazów.

Ten wszechstronny artysta zajmował się nie tylko malarstwem i rzeźbą, ale także filmem. W 1929 roku wraz z Buñuelem stworzył film „Psy andaluzyjskie”. Rok później ukazała się jego pierwsza książka, w której wyjaśnił swoją „paranoiczną metodę krytyczną”.

W 1940 roku Dalí wyjechał na osiem lat do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracował głównie w branży modowej i reklamowej. Po powrocie do Hiszpanii wyznawał katolicyzm i coraz częściej wprowadzał do swoich dzieł motywy religijne i mitologiczne.

Dziwaczne formy i postacie w jego obrazach często odbiegają od rzeczywistości i łączą się z absurdalnymi kombinacjami przedmiotów, tworząc fantastyczny świat snów. Mimo wszystko charakteryzują się one jednak zadziwiającym realizmem. Dla Salvadora Dalí istotnym elementem jego sztuki i zachowania była inscenizowana prowokacja.