Obraz "Mona Lisa (La Gioconda)" (ok. 1503/05), oprawiony w ramę
Obraz "Mona Lisa (La Gioconda)" (ok. 1503/05), oprawiony w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 499 egzemplarzy | certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 73 x 51 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Mona Lisa (La Gioconda)" (ok. 1503/05), oprawiony w ramę
"Mona Lisa" Da Vinci jest prawdopodobnie najbardziej znanym uśmiechem na świecie. Teraz możesz pozwolić oczom Mony Lisy podążać za Tobą we wszystkich kierunkach we własnym domu.
Oryginał: ok. 1503/05, olej na drewnie topoli, 76,8 x 53 cm, Paryż, Musée du Louvre.
Reprodukowany przy użyciu procesu Fine Art Giclée bezpośrednio na płótnie artysty i zamontowany na blejtramie w celu uzyskania doskonałej, autentycznej reprodukcji. Limitowana edycja 499 egzemplarzy z certyfikatem. Oprawiony w ręcznie wykonaną, złotą ramę z litego drewna. Rozmiar 73 x 51 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Wariant ramy: oprawione
O Leonardo da Vinci
1452-1519
Leonardo da Vinci uważany jest za największego geniusza wszechstronnego w historii sztuki i nauki. Jego wynalazki, dzieła sztuki i badania, a także jego tajemnicze życie, do dziś zajmują naukowców i literatów.
Wszechstronny geniusz Leonardo da Vinci, uosobienie człowieka renesansu, był malarzem, rzeźbiarzem, architektem, pisarzem, teoretykiem sztuki, przyrodnikiem, wynalazcą i technikiem w jednej osobie. Mimo że jako dziecko z nieformalnego związku nie nauczył się w szkole podstawowej czytać, pisać i liczyć, dzięki swoim wyjątkowym zdolnościom wcześnie rozpoczął naukę malarstwa i rzeźby w warsztacie Verrocchia i wkrótce próbował zdobyć zatrudnienie na jednym z dworów. Przez pewien czas udało mu się pracować dla księcia Mediolanu lub Cesare Borgii, papieża lub króla Francji.
Jego życie było wypełnione humanistycznym obrazem człowieka oraz uniwersalną potrzebą poznania i działania, charakterystyczną dla jego epoki. Nieustannie obserwując, rejestrując i analizując, stworzył ogromne dzieło jako naukowiec i technik. Zajmował się na przykład formowaniem się formacji geologicznych i chmur, przepływem wody i powietrza, lotem ptaków oraz urządzeniami, które miały umożliwić lot człowiekowi.
Jego dorobek jako artysty plastyka jest w porównaniu z tym niewielki, ale zajmuje najwyższą pozycję, jak „Ostatnia wieczerza” czy „Mona Lisa”.
Jego artystyczne dążenie do tworzenia kompozycji o umiarkowanych, spokojnych formach geometrycznych przygotowało grunt pod renesans. Jego późniejsze podejście do postrzegania świata w jego przemianach pod wpływem powietrza i światła zapowiadało nawet malarstwo barokowe.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
(Odrodzenie). Termin używany do opisania sztuki od około 1350 roku do XVI wieku.
Począwszy od Florencji, pod koniec XIV wieku rozwinął się sposób myślenia, który z perspektywy czasu został sklasyfikowany jako odrodzenie klasycznych ideałów starożytnej Grecji i Rzymu. W XV i XVI wieku renesans rozprzestrzenił się najpierw we Włoszech, a następnie w całej Europie Zachodniej, wpływając na całą twórczość artystyczną. Genialni artyści, tacy jak Donatello, Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Dürer, Holbein, Cranach i Fouquet stworzyli swoje nieśmiertelne dzieła, kierując się humanistycznymi założeniami i umieszczając człowieka w centrum całego myślenia.
W literaturze renesans osiągnął swój szczyt dzięki dramatycznym dziełom William Shakespeare.
Pod koniec XVI wieku renesans musiał ustąpić miejsca bogactwu baroku, zanim jego idee odrodziły się w klasycyzmie XVIII wieku.