Obraz "Mopsy Sykstyńskie", wersja oprawiona w złote ramy

Loriot jest najbardziej znany ze swoich komiksów i szkiców, w których występują postacie z charakterystycznymi bulwiastymi nosami. Dwie popularne postacie to na przykład pan Müller-Lüdenscheid i dr Klöbner, którzy nieświadomie wchodzą do tej samej hotelowej wanny i prowadzą zabawną dyskusję na temat tego, czy gumowa kaczuszka powinna być dopuszczona do wody, czy nie... W swoich książkach Loriot intensywnie zajmował się upływem czasu. „Dziennik Loriota – Zeitgeschehen von Meisterhand” lub „Heile Welt Loriota – Neue gesammelte Texte und Zeichnungen zu brennenden Fragen der Zeit” to tylko dwa z wielu przykładów.

Vicco von Bülow, alias Loriot, był bez wątpienia „wielkim mistrzem” niemieckiego humoru. Jego skecze są często znane na pamięć przez wiele osób i niezależnie od tego, jaką sztukę tworzył – czy to jako karykaturzysta, humorysta, aktor czy reżyser – zawsze osiągał coś wyjątkowego i niezapomnianego.

„Komedia, tak jak ja ją rozumiem, zawsze dotyczy autoironii, w przeciwnym razie czegoś brakuje. Trzeba włączyć w nią siebie”. To sekret jego sukcesu, widoczny we wszystkich jego dziełach. Dlatego jego humor nigdy nie jest lekceważący, nigdy nie rani. Loriot był zawsze niezwykle czuły, nawet wobec postaci z jego najdokładniejszych parodii i precyzyjnie obserwowanych ekspozycji ograniczonego światopoglądu klasy średniej. Można powiedzieć, że humor Loriota nie jest ostrym sztyletem służącym do ponurych konfrontacji, ale delikatnym skalpelem, który ostatecznie działa na rzecz uzdrowienia świata każdym cięciem.

„Wielki pan” niemieckiego humoru zmarł w sierpniu 2011 roku.