Obraz "Walchensee, widok na Wetterstein" (1921), oprawiony w ramę

Twórczość Lovisa Corintha (1858-1925) jest trudna do zdefiniowania jako całość. Wątpliwe jest nawet zaklasyfikowanie jego prac jako „niemieckiego impresjonizmu” w przeciwieństwie do francuskiego impresjonizmu - Corinth z pewnością eksperymentował z efektem koloru w sensie nadania autonomii środkom obrazowym. Obce były mu jednak przede wszystkim naukowo-akademickie kalkulacje, systemy kolorystyczne czy uzasadnienie efektów kolorystycznych zakorzenione w fizyce. Ogólnie rzecz biorąc, sprzeciwiał się trendom artystycznym swoich czasów, a nawet pogardzał wieloma nowymi podejściami młodej awangardy jako „sztuką formuł”.

Jednak na pierwszy rzut oka Corinth wydaje się być malarzem „konserwatywnym”. Z jednej strony przez całe życie pozostawał przywiązany do figuratywnego, realistycznego stylu malarstwa. Źródłem jego inspiracji pozostali starzy Holendrzy, przede wszystkim Rembrandt, a zmarł pod Amsterdamem, bo chciał jeszcze raz podziwiać tamtejsze oryginały. Z drugiej jednak strony był uważany za buntownika i innowatora, zawsze powracającego do klasycznych gatunków (malarstwo historyczne, tematy biblijne i mitologiczne) z bardzo subiektywnym okiem, nawet do parodii i parodii. Ostatecznie był więc całkowicie i całkowicie wybitnym współczesnym swojej epoki artystycznej i tak był postrzegany. Był nowoczesny pod każdym względem, a seria jego słynnych autoportretów pokazuje czasami niestabilnego Korynta, rozdartego między artystycznym upojeniem a depresją, jako mistrza psychologicznej autointerpretacji.

Późne prace Corintha mają szczególne znaczenie. Przede wszystkim są to obrazy Walchensee, tworzone od 1919 roku w pobliżu Urfeld w południowym Monachium, gdzie malarz na nowo odkrył dla siebie malarstwo pejzażowe. Ale szukał i znajdował nowe podejścia w innych tematach, takich jak portrety i martwe natury.