Zdjęcie "Dzień Cesarza w Hamburgu, Alster" (1911), oprawione w ramę
Zdjęcie "Dzień Cesarza w Hamburgu, Alster" (1911), oprawione w ramę
Szybkie informacje
limitowany, 499 egzemplarzy | numerowany certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | blejtram | rama muzealna | rozmiar 78 x 62 cm
Szczegółowy opis
Zdjęcie "Dzień Cesarza w Hamburgu, Alster" (1911), oprawione w ramę
Z okazji 150. urodzin Lovisa Corintha (1858-1925), ars mundi ekskluzywnie wydaje to wspaniałe dzieło wpływowego niemieckiego impresjonisty. Oryginał: Wallraf-Richartz-Museum, Kolonia.
Wydruk Fine Art Giclée na płótnie artystycznym wykonanym w 100% z bawełny. Rozciągnięty jak oryginalny obraz na drewnianym blejtramie (regulowany za pomocą klinów do ponownego rozciągania). W ręcznie wykonanej ramie muzealnej z litego drewna, złoconej metalowymi liśćmi. Limitowana edycja 499 egzemplarzy. Rozmiar 78 x 62 cm, z numerowanym certyfikatem na odwrocie.
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
O Lovis Corinth
"Prawdziwa sztuka (...) nie ma praktycznego, utylitarnego posmaku. Istnieje wyłącznie dla siebie. Egoistyczna jak bóg, stoi przed nami w całym swoim blasku". (Lovis Corinth)
Twórczość Lovisa Corintha (1858-1925) jest trudna do zdefiniowania jako całość. Wątpliwe jest nawet zaklasyfikowanie jego prac jako „niemieckiego impresjonizmu” w przeciwieństwie do francuskiego impresjonizmu - Corinth z pewnością eksperymentował z efektem koloru w sensie nadania autonomii środkom obrazowym. Obce były mu jednak przede wszystkim naukowo-akademickie kalkulacje, systemy kolorystyczne czy uzasadnienie efektów kolorystycznych zakorzenione w fizyce. Ogólnie rzecz biorąc, sprzeciwiał się trendom artystycznym swoich czasów, a nawet pogardzał wieloma nowymi podejściami młodej awangardy jako „sztuką formuł”.
Jednak na pierwszy rzut oka Corinth wydaje się być malarzem „konserwatywnym”. Z jednej strony przez całe życie pozostawał przywiązany do figuratywnego, realistycznego stylu malarstwa. Źródłem jego inspiracji pozostali starzy Holendrzy, przede wszystkim Rembrandt, a zmarł pod Amsterdamem, bo chciał jeszcze raz podziwiać tamtejsze oryginały. Z drugiej jednak strony był uważany za buntownika i innowatora, zawsze powracającego do klasycznych gatunków (malarstwo historyczne, tematy biblijne i mitologiczne) z bardzo subiektywnym okiem, nawet do parodii i parodii. Ostatecznie był więc całkowicie i całkowicie wybitnym współczesnym swojej epoki artystycznej i tak był postrzegany. Był nowoczesny pod każdym względem, a seria jego słynnych autoportretów pokazuje czasami niestabilnego Korynta, rozdartego między artystycznym upojeniem a depresją, jako mistrza psychologicznej autointerpretacji.
Późne prace Corintha mają szczególne znaczenie. Przede wszystkim są to obrazy Walchensee, tworzone od 1919 roku w pobliżu Urfeld w południowym Monachium, gdzie malarz na nowo odkrył dla siebie malarstwo pejzażowe. Ale szukał i znajdował nowe podejścia w innych tematach, takich jak portrety i martwe natury.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.