Obraz "Gelmeroda XI" (1928), oprawiony w ramę

Malarz i grafik urodził się w Nowym Jorku w 1871 roku jako syn niemieckich muzyków. Po raz pierwszy przybył do Niemiec w wieku 16 lat w ramach trasy koncertowej swoich rodziców i pozostał tam, aby studiować w Szkole Sztuki Użytkowej w Hamburgu, a później w Królewskiej Pruskiej Akademii Sztuk Pięknych w Berlinie. Po pobycie studyjnym w Paryżu przez wiele lat mieszkał i tworzył w Niemczech, gdzie utrzymywał bliskie kontakty z grupą artystyczną „Blauer Reiter”. Od 1919 roku dał się poznać jako mistrz w warsztatach graficznych „Bauhausu” w Weimarze, Dessau i Berlinie.

Feininger, wraz ze Schlemmerem, w najbardziej wyraźny sposób urzeczywistnił ideał porządku charakterystyczny dla Bauhausu. Dla niego punktem wyjścia nie jest postać ludzka, lecz architektura – ścisła geometryczna struktura form, którą obserwował w gotyckich kościołach. Jego studia nad architekturą małych niemieckich miast ukształtowały jego przepełniony światłem, pryzmatyczny styl, który stał się wzorem dla wielu artystów.

Feininger początkowo poświęcił się malowaniu niemieckich pejzaży miejskich i kościołów. W okresie narodowego socjalizmu partia nazistowska oficjalnie uznała twórczość Feiningera za „zdegenerowaną”, co zmusiło go do powrotu do Nowego Jorku w 1937 roku. Tam stworzył swoje słynne impresje przedstawiające architekturę Manhattanu i Nowego Jorku.