Obraz "Tancerz II" (1977)

Podczas gdy prace, które wykonał w latach 30., były realistycznymi i anatomicznymi rysunkami, jego rzeźby oraz litografie o intensywnej kolorystyce, powstałe w latach 60. i 70., odzwierciedlały jego coraz większy pesymizm. „Moje pomniki konne wyrażają udrękę spowodowaną wydarzeniami tego stulecia. Niepokój mojego konia narasta z każdą nową pracą, jeździec wydaje się coraz bardziej wyczerpany, stracił panowanie nad zwierzęciem, a katastrofy, którym ulega, są podobne do tych, które zniszczyły Sodomę i Pompeje”. To również wyjaśnia, dlaczego styl formalny tego włoskiego artysty charakteryzuje się napięciem między abstrakcją a figuracją.

W wieku 16 lat rozpoczął studia w Akademii Sztuk Pięknych we Florencji. W wieku 28 lat objął stanowisko profesora rzeźby w Scuola d’Arte di Villa Reale w Monzie. W 1932 roku jego wielki sukces rozpoczął się wraz z udziałem w Biennale w Wenecji. Pod koniec lat 40. osiągnął międzynarodowy przełom dzięki swoim słynnym rzeźbom jeźdźców.

Jego najbardziej znanym dziełem jest prawdopodobnie figura jeźdźca na koniu, znajdująca się na tarasie Kolekcji Peggy Guggenheim w Palazzo Venier dei Leoni, położonym bezpośrednio nad Canal Grande w Wenecji. Słynna jest opowieść o tym, jak poprzednia właścicielka, Peggy Guggenheim, poprosiła artystę o zamontowanie na figurze jeźdźca specjalnego urządzenia, dzięki któremu można by ją zdejmować w dni świąteczne, kiedy zakonnice z kościoła Santa Maria della Salute przepływały łodzią obok pałacu.

Za swoją twórczość otrzymał wiele nagród, w tym nagrodę na Kwaterroczniku Rzymskim w 1936 roku oraz Wielką Nagrodę za Rzeźbę na Biennale w Wenecji w 1952 roku. Jego bogata twórczość graficzna jest również reprezentowana w największych muzeach świata. Muzeum Marino Mariniego, otwarte w Mediolanie w 1973 roku, oddaje hołd jego wielkiemu dorobkowi życiowemu.