Obraz "Restauracja ogrodowa nad Hawelą - Nikolskoe" (1916), wersja w białej i złotej ramie
Obraz "Restauracja ogrodowa nad Hawelą - Nikolskoe" (1916), wersja w białej i złotej ramie
Szybkie informacje
ars mundi Exclusive Edition | limitowana, 499 kopii | numerowany certyfikat | reprodukcja, wydruk Giclée na płótnie | na blejtramie | oprawiony | rozmiar 70 x 86 cm (wys./szer.)
Szczegółowy opis
Obraz "Restauracja ogrodowa nad Hawelą - Nikolskoe" (1916), wersja w białej i złotej ramie
Burżuazja na zewnątrz latem. Widzieć i być widzianym. Max Liebermann uwielbiał temat ogrodu, ale lubił też malować zatłoczony park lub oświetloną słońcem kawiarnię. Uważał, że natura w swoim blasku kolorów obejmuje również ludzi szczęśliwie cieszących się nią.
Oryginał: Galeria Narodowa / Muzea Narodowe w Berlinie.
Wydruk Fine Art Giclée na płótnie artysty wykonanym w 100% z bawełny. Rozciągnięty jak oryginalny obraz na drewnianym blejtramie (regulowany za pomocą klinów do ponownego rozciągania). Oprawiony w ręcznie wykonaną, biało-złotą ramę z litego drewna. Limitowana edycja 499 egzemplarzy z numerowanym certyfikatem na odwrocie. ars mundi Exclusive Edition. Rozmiar 70 x 86 cm (wys./szer.).
Producent: ars mundi Edition Max Büchner GmbH, Bödekerstraße 13, 30161 Hanower, Niemcy, [email protected]
Opinie klientów
Wariant ramy: Oprawione 1
Einfach nur schön, ich bin sehr zufrieden.
Wariant ramy: Oprawione 1
Sehr geehrte Damen und Herren! Ich bin u'beraus zufrieden Mit Ihrer letzten Lieferung.Die Reproduktion ist zu diesem Preis mehr als u'berzeugend.Ich bin rundum zufrieden. Gleiches gillt für die Qualität der Verpackung. Nochmals vielen Dank für die Lieferung. Mit freundlichen Grüssen
Wariant ramy: Oprawione 1
hervorragende Qualität in Material und Farbe, kommt sich vor, als würde man im Museum vor einem Liebermann stehen sehr guter Lieferservice: zuverlässig, sorgfältig verpackt!
O Max Liebermann
1847-1935
Wraz z Lovisem Corinth i Maxem Slevogtem Max Liebermann tworzył triumwirat niemieckiego impresjonizmu i przez całe życie otrzymywał liczne wyróżnienia. Dzięki swojemu zaangażowaniu w podnoszenie życia i pracy zwykłych ludzi do rangi sztuki w bezpretensjonalnej prostocie Liebermann początkowo musiał walczyć o uznanie.
Liebermann stał się znanym malarzem dopiero na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to coraz bardziej poświęcał się motywom i scenom z życia wyższych sfer. Był profesorem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych i członkiem jury podczas wystaw akademickich w 1897 roku. W 1899 roku założył berlińską Secesję i uczynił ją najważniejszą niemiecką instytucją artystyczną. W 1920 roku Liebermann został prezesem Akademii Pruskiej, a w 1932 roku jej honorowym prezesem.
Ze względu na swoje żydowskie pochodzenie został wykluczony przez nazistów i zmuszony do rezygnacji ze wszystkich stanowisk. Obserwując z okna swojego mieszkania nazistów świętujących zwycięstwo, maszerujących przez Bramę Brandenburską, Liebermann miał powiedzieć: „Nie mogę jeść tyle, ile chcę, bo mi się chce wymiotować”. W 1935 roku zmarł w wieku 87 lat po długiej chorobie.
Dla Maxa Liebermanna natura była zawsze rajem stworzonym przez człowieka (i zamieszkanym przez człowieka). Motywy swoich dzieł czerpał z ogrodów, parków i burżuazyjnych miejsc rozrywki. Liebermann jest mistrzem inscenizowanego światła, które pada na jego sceny, często przefiltrowane przez baldachim. Poszczególne promienie światła, które docierają do ziemi, są uderzające i przeszły do historii sztuki jako „plamy słoneczne Liebermanna”.
Edycja graficzna lub rzeźbiarska, która została zainicjowana przez ars mundi i jest dostępna tylko w ars mundi lub u partnerów dystrybucyjnych licencjonowanych przez ars mundi.
> Wszystkie wydania ekskluzywne ars mundi
Przedstawienie typowych scen z życia codziennego w malarstwie, z rozróżnieniem na gatunki wiejskie, mieszczańskie i dworskie.
Gatunek ten osiągnął swój szczyt i ogromną popularność w holenderskim malarstwie XVII wieku. W XVIII wieku, zwłaszcza we Francji, dominowało malarstwo dworskie i szarmanckie, podczas gdy w Niemczech rozwinął się bardziej mieszczański charakter.
Giclée = pochodzi od francuskiego czasownika gicler "tryskać, rozpylać".
Metoda Giclée to proces druku cyfrowego. Jest to wielkoformatowy wydruk o wysokiej rozdzielczości wykonany za pomocą drukarki atramentowej przy użyciu specjalnych różnokolorowych atramentów barwnikowych lub pigmentowych (zwykle od sześciu do dwunastu). Atramenty są odporne na działanie światła, co oznacza, że są odporne na szkodliwe promieniowanie UV. Zapewniają wysoki poziom niuansów, kontrastu i nasycenia.
Proces Giclée jest odpowiedni dla płócien artystycznych, papieru czerpanego i papieru akwarelowego, a także jedwabiu.
Styl impresjonizmu, który pojawił się w malarstwie francuskim około 1870 roku, zawdzięcza swoją nazwę pejzażowi Claude'a Moneta "Impression, Soleil Levant". Po początkowym odrzuceniu, rozpoczął istny triumfalny pochód.
Malarze tacy jak Claude Monet, Edgar Degas, Edouard Manet, Auguste Renoir i inni tworzyli motywy z życia codziennego, sceny miejskie i krajobrazowe w jasnym, naturalnym świetle.
Impresjonizm można postrzegać jako reakcję na malarstwo akademickie. Zamiast podkreślać treść za pomocą ustrukturyzowanej kompozycji, skupiał się na temacie, który pojawia się w danym momencie, często w pozornie przypadkowym ujęciu. Rzeczywistość była widziana w całej swojej różnorodności kolorów w naturalnym oświetleniu. Malarstwo plenerowe zastąpiło malarstwo studyjne.
Poprzez rozjaśnienie palety i rozpuszczenie mocnych konturów pojawiło się nowe podejście do koloru. W wielu przypadkach kolory nie były już mieszane na palecie, ale umieszczane obok siebie na płótnie, dzięki czemu ostateczne wrażenie pojawiało się w oku widza z pewnym dystansem. W "pointylizmie" (z malarzami takimi jak Georges Seurat czy Paul Signac) zasada ta została doprowadzona do skrajności.
Poza Francją impresjonizm został przejęty przez malarzy takich jak Max Slevogt, Max Liebermann i Lovis Corinth w Niemczech oraz przez James A.M. Whistler w Stanach Zjednoczonych.
Impresjonizm był jednak tylko w ograniczonym stopniu wyrażany w sztuce rzeźbiarskiej. W dziełach Auguste Rodin, który jest uważany za jednego z głównych przedstawicieli, widoczne jest rozpuszczenie powierzchni, w którym gra światła i cienia jest zawarta w wyrazie artystycznym. Degas i Renoir również tworzyli rzeźby.