Zdjęcie "Autoportret siedemdziesięciopięcioletniego mężczyzny" (około 1922)

Liebermann stał się znanym malarzem dopiero na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to coraz bardziej poświęcał się motywom i scenom z życia wyższych sfer. Był profesorem Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych i członkiem jury podczas wystaw akademickich w 1897 roku. W 1899 roku założył berlińską Secesję i uczynił ją najważniejszą niemiecką instytucją artystyczną. W 1920 roku Liebermann został prezesem Akademii Pruskiej, a w 1932 roku jej honorowym prezesem.

Ze względu na swoje żydowskie pochodzenie został wykluczony przez nazistów i zmuszony do rezygnacji ze wszystkich stanowisk. Obserwując z okna swojego mieszkania nazistów świętujących zwycięstwo, maszerujących przez Bramę Brandenburską, Liebermann miał powiedzieć: „Nie mogę jeść tyle, ile chcę, bo mi się chce wymiotować”. W 1935 roku zmarł w wieku 87 lat po długiej chorobie.

Dla Maxa Liebermanna natura była zawsze rajem stworzonym przez człowieka (i zamieszkanym przez człowieka). Motywy swoich dzieł czerpał z ogrodów, parków i burżuazyjnych miejsc rozrywki. Liebermann jest mistrzem inscenizowanego światła, które pada na jego sceny, często przefiltrowane przez baldachim. Poszczególne promienie światła, które docierają do ziemi, są uderzające i przeszły do historii sztuki jako „plamy słoneczne Liebermanna”.