Obraz "Wnętrze w kolorach niebieskim, żółtym i czerwonym" (1931), oprawiony w ramę

„Chcę tworzyć typy ludzi, a nie portrety… Chcę uchwycić istotę przestrzeni, a nie wnętrz” – tak Oskar Schlemmer podsumował swoje podejście do sztuki. Jego tematem są postacie i ich relacje z otaczającą je przestrzenią. Błędem byłoby dostrzegać w tych starannie skomponowanych manekinach anonimowych, a nawet wyobcowanych ludzi. Nie jest przypadkiem, że przypominają one archaiczne modele, które Schlemmer cenił jako najwyższy wyraz ludzkiej postaci.

Przez długi czas dzieła Oskara Schlemmera nie były kompleksowo wystawiane, a nawet podstawowe publikacje naukowe napotykały trudności. Powód: spadkobiercy Schlemmera z drugiego pokolenia wielokrotnie wycofywali wypożyczone z muzeów eksponaty, a czasami nawet zabraniali ich reprodukcji. To sprawiło, że ten wielki artysta Bauhausu stał się „sławnym nieznanym”. Podczas gdy poszczególne dzieła, takie jak „Bauhaustreppe” (Schody Bauhausu), zyskały status ikon, inna część jego twórczości praktycznie zniknęła ze współczesnej świadomości. Sytuacja ta uległa zmianie dopiero niedawno.

W 2015 roku, 70 lat po jego śmierci, Państwowa Galeria w Stuttgarcie poświęciła Oskarowi Schlemmerowi cieszącą się światowym uznaniem wystawę, a jej katalog wreszcie mógł zaoferować kompleksową, bogato ilustrowaną prezentację. Ponownie został on postrzegany również poza kręgami specjalistów jako wielki mistrz modernizmu, którego należy wymieniać obok jego kolegów z Bauhausu – Kandinsky’ego i Klee.